Gudlabadne

ABC 2011

2011-12-29T16:01:00.014+01:00

A: Arbeidslaus. Fra 1. juli og uti september visste eg ikkje ka eg skulle gjera. Ein herlig periode.

B: Du, bibliotekdama. Det er meg. Hihi.

C: Canaria, Gran. Det var gildt!

D: Vi drog til Domen på fotojakt til heksehola, sjølvaste nedgangen til helvete.

E: Blå epler har vore endå viktigare i år enn i fjor. Spesielt no på slutten. Og vil du ha epleportrett? Eplet passar fint på alle hovud.

F: Eg bestemte meg for å slutta med fotografering i januar. I mai begynte eg igjen. Og no skal eg jaggu bli fulltidsfotograf!

G: Ei gravemaskin grov opp fortauet og riksvegen utafor huset vårt. Her fann vi årsaken til at vi ikkje fekk skylt sjampoen ut av håret...

H: Halvmaraton!

I: Eg arrangerte intuitivt malekurs i Odda for et meget eksklusivt klientell.

J: Slitt ut et par joggesko på under et år.

K: I år har eg hatt tre kurs, altså fotokurs. Eit på galleriet og to for meg sjølv. Til neste år blir det minst tre til, det første allereie i februar! Alle dei kursa eg sjøl skulle på blei det ingenting av, avlyst og fortia vart dei.

L: Hekta på lydbøker, og er snart gjennom Knausgårds samlede etter å starta i september.

M: Magnus heiter den heilt nyankomne tantungen. Han e fin!

N: Vi hogg ikkje nok ved i fjor men trur vi har gjort det i år.

O: Fira turar til Odda. Usannsynlig drittvær to av gongane. Fint ellers!

P: Pelsjegerliv i Murmansk!

Q: Som så mange andre kvinner er eg ganske quad dominant, som betyr at musklane på forsida av lårene er sterkare enn baksida. Det ekje særlig bra for knærne (ifølge det meste eg har lest), og spesielt ikkje hvis du skal springa lange løp. Då er markløft vennen min, som biffar opp heile baksida av kroppen!

R: Og hvis rumpa di er stor kan du bruke´n som spisebord....

S: I sommar deltok eg på Solo Photo Book Month, SoFoBoMo, og laga ei heil fotobok på ein månad. Sidan då har heile prosjektet vorte lagt ned så heile den opprinnelige nettsida er bortevekk. No kan du sjå den flotte boka HER.

T:
- Eg vil væra sammen med deg for alltid.
- Kan vi ikkje bare gifta oss då?
- I prinsippet. Ja.

Eg og gubben er faktisk trulova.

U: Bildene mine har vært på fleire utstillingar og har faktisk solgt ein heil liten del.

V: Har for første gang skaffa meg visittkort. Så langt likar eg best ideen av å ha visittkort, eg veit ikkje heilt ka eg egentlig synst om sjølve kortet.

W: Walk the walk- Indoors :P

X: hmmm.....X-men er framleis ein kjekk film?

Y: Får stadig inn diverse Yle-kanalar (Yle yksi og Yle Saamifor det meste) i bilen, i staden for NRK.

Z: Eg likar fortsatt ikkje klær frå merket Zara.

Æ: Æsj. Fant ikkje på noe.

Ø: Det er framleis godt med øl. Men det går motset veg enn vanlig. Når eg var 19 likte eg mørkt øl, men no synes eg at jo lysare jo bedre. Til slutt blir det vel bare saft eg vil ha.

Å: Åra går og det kan eg sjå. I år feira eg min aller siste bursdag i 20-åra. Eg gler meg til å bli 30, men synes eg har nok rynker no.

Eg er feit. Du er dum. Eg kan slanka meg.

2011-12-11T16:21:00.004+01:00

- Et du det der?
- Ja. Hihi.
- Eg et ikkje det der.
- Nei, nei...
- Det setter seg ein viss plass.
- Ja, eg veit...jaja....haha (hæææ??)
- Ja visst. Det setter seg ein viss plass. Og det er ikkje på magen.
- (anstrengt smil og går fort vekk)

Jo takk skal du ha, du person som har meiningar om min kroppskomposisjon. Eg burde kanskje ha fortalt deg at du fornærmer og sårer meg. At du traff spikeren på håvet og komplekset midt i blinken, meget treffsikker var du. Kanskje eg skulle informert om at du ødela resten av dagen min. At det du gjør er å planta dårlig samvittighet i andre mennesker, ikkje motivasjon. Og at du er fanden så frekk.

I stedet så kjemper eg hardt mot å la dine uforskamma kommentarar gå inn på meg. Heller vera glad for at eg aldri ville sagt noko sånt til eit anna menneske. Å vera slem mot andre gir meg liten glede. Trist at nokon har det annleis.

Eg har tre jobbar og ti bukser

2011-11-07T22:28:00.003+01:00

I fjor måtte eg ha nødpass.
Og i år måtte eg ha nødpass.
I fjor fekk eg kjeft frå Skatteetaten for manglande sjølmelding.
I år like så.
Eg har tre jobbar og ti par bukser som er for små.
Mobiltelefonen ligg i kjøleskapet no.
Eg kastar flybilletten til papirgjenvinning og vil komma inn på teater med bussbilletten min.
Men eg er flink å lesa kart.
Hvis det ikkje er noko anna eg har tatt med meg, som kjennest akkurat ut som om det var eit kart.

Stuck i Vadsø?

2011-09-25T20:41:00.004+02:00

Sitter du fast ein stad?

Ofte høyrer eg om menneske som er i Vadsø, men helst vil vera ein annan stad. Detta er eit fenomen eg tenker over, for eg har ikkje kjent på det sidan eg sjølv var stuck- 14 år gammal i Odda. Mellom då og no har eg budd ganske mange stader. Eg møtte aldri nokon som kjente seg stuck i London eller stuck i Bergen, men i Wolverhampton var det nok ein del som kjente seg stuck. Likavel: ingen stader i verda er ein så stuck som her i Vadsø!

Vadsø er ein liten by, ein fylkeshovedstad med mange byråkratjobbar tilknytta offentleg forvaltning. Det betyr stor gjennomtrekk av folk, gjerne unge folk, som kanskje har sin fyrste jobb etter endt utdanning, og som etter nokre år her får tilbod om jobbar andre stader, som dei heller vil ha. Og flytter igjen.

Baktung spirrevipp forsøker å fly away.

Detta synes mange er negativt for byen, og det kan eg til ein viss grad vera einig i, men det eg synes er virkelig negativt er kor ofte eg høyrer om kor innmari kjipt det er for dei å bu i Vadsø, og kor utrulig trasig dei har det når dei er her. Når ein helst ville budd ein heilt annan stad, men må vera i Vadsø av ein eller annan grunn. Uff og uff! Eg får i visse tilfeller inntrykk av at nokon nærmast er tvangssendt hit på arbeidsleir. Så sterk denne motviljen mot å vera her.

1998:

Då eg flytta heimafrå var eg 15 år. Eg flytta til Voss på hybel for å gå på vidaregåande, på ei linja som ikkje fantes heima. I grusomme Odda var eg så inderlig stuck. Då eg flytta frå heimen var stoda omlag slik: eg hata foreldra mine, eg hata Odda, eg hata å vera under 18, eg hata skulen, eg hata meg sjøl, eg hata nokre teite guttar og dårlige venninner, eg hata egentlig alt sånn som femtenårige usikre jenter gjerne gjør. Voss var liksom redninga. Odda var det reine helvete på jord! Eg kom til Voss og var full av hat mot det eg hadde bak meg. Fordi eg framleis kjente meg fanga, låst, innesperra, stuck!

Då var det nokon sa til meg:

"Ingerid, vait du ka? Du må aldri meir bu i Odda".

Barbro sa det. Ho er og frå Odda, budde på nabohybelen, ein del år eldre enn meg (var voksen, over 20!) og er den klokaste personen eg har møtt til no.

Og akkurat det der forandra alt. Eg som var så opphengt i alt eg ville vekk fra, innsåg at eg faktisk var fri. Eg trong faktisk aldri meir å bu i Odda. Og fri er eg framleis, endå meir til og med, myndig og greier, fri til å gjøra det eg vil, og bu akkurat kor det måtte passa meg. Sjølvsagt blir valgene og ønskene påvirka av kor han eg er saman med vil bu, kva slags jobb eg måtte ha, eller kronasjer, men det er faktisk eg som bestemmer kor eg skal vera. Og eg hadde altså aldri never ever orka å bu ein plass eg ikkje likte meg.

Dette skriver eg fordi eg i det siste har kjent litt på ønsket om å flytta frå Vadsø. Mange trasige småting gjør at eg begynte å tvila på om detta er noko stad for meg. Eg sa til og med til sambuaren min at eg ville dra. Altså, ikkje dra fra han, men dra fra detta stedet.

Etter å ha tenkt og tenkt og mest av alt kjent, har eg funne ut at eg vil vera her. Fordi eg er glad i denna plassen. Og om eg hadde eg tenkt og kjent, men komt fram til at eg ikkje villa vera her, då hadde eg reist. Eg må aldri meir bu i Odda. Eg må heller ikkje å bu i Vadsø. Eg berre vil.

Å vera stuck, det er eg for gammal til, altså.

40-årskrisa er i gang

2011-09-19T21:51:00.003+02:00

Gratulerer med dagen, gullgubben!

Indoor Ingerid

2011-09-07T18:43:00.005+02:00

Kvar torsdag kveld tar eg på meg svarte, trange tights. Eg går eg ned i eit lokale med dempa belysning, skrur på høg musikk, og pustar og pesar inn i ein mikrofon. Mot betaling.

Eg snakkar om INDOOR WALKING, som eg har blitt instruktør for, på Vadsø treningssenter. For ordens skyld: eg har litt meir klær på meg enn ho damo i videoen, og gauler ikkje så mykje, men du skjønner ka det går ut på. Ein form for gruppetrening til musikk der alle brukar kvar si ellipsemaskin, og prøver etter beste evne å gjera det instruktøren seier.

Om du tenker at "indoor walking" høres teit ut så er eg ikkje heilt ueinig i det. Det høres litt teit ut. Å gå innendørs er ikkje eit veldig godt (eller spennande) uttrykk, men sjølve treningsforma er langt betre enn sitt navn. I motsetning til for eksempel spinning, brukar du heile kroppen, og for slike som meg, som får vondt i ryggen av å sitta krøkt over ein spinningsykkel, er det ein treningsform som ikkje belastar utsatte kroppselar. Men er indoor walking noko betre enn outdoor walking då? Spørst litt ka du er ute etter. Fuglekvitter og sol får du ikkje, men du får trim i eit forutsigbart klima. Det er eit poeng her i Finnmarka når det begynner å bli haust. Er du ute etter å trena, men ikkje så gira på stiv kuling, snøfokk og stupmørke ute på vidda, ja då synes eg detta er gode greier. Er du derimot gira på nordlys og sånt veit du kor du ikkje skal (men vi har diskolys i salen altså). Dessuten gjør du jo litt meir enn å berre gå, då.

Når det gjeld musikken så brukte eg himla lang tid på å finna noko med rett takt, og sleit hardt for å unngå Black Eyed Peas (sigra til slutt!). Min visjon var jo å berre spela Maiden heile timen, men måtte gje tapt for formatet som krever noko med litt rolegare og meir stabil takt. Kylie-pop vant. Spelelista finst på Spotify, eg får ikkje til å henta noko lenke dit, men er du venn med meg på facebook, kan du finna den på profilen min.

Så langt har eg berre hatt ein ordentlig time. Eg meiner sjøl det gikk fint, då ingen ramla av walkern, spydde eller skjelte meg ut. Derfor skal eg fortsetta med timar kvar torsdag og kvar tredje søndag denn hausten.

Indoor Ingerid høres dessuten ut som ein skikkelig rar superhelt, og kem vil ikkje vera det?

Vadsø, vestland, vennar

2011-09-04T19:15:00.003+02:00

Eksempel på venneaktivitet-Ingrid på bærtur.

Det eg saknar aller mest i Vadsø er vennar.

Nokre vennar har eg her. Eit par er riktig gode. Nokre har eg mista kontakten med, nokre har flytta, nokre er periodevennar som sig inn i livet mitt og så forsvinn litt igjen. Mykje fine folk.

Men eg saknar vennar.

Sjølvsagt dei vennane eg har, som ikkje er her, men på vestlandet (for det meste). Men eg saknar det å ha vennar her. Vennar eg kan ringa til uten å ha noe spesielt å fortella. Som eg kan snakka med. Bare væra med. Det er det som er vennar.

Eg saknar å henga.

Eg vert invitert i bursdagar, ikkje på kafe. På fest, ikkje sofasliting. Og eg elsker fest og bursdag! Men. Av og til treng eg berre å ha nokon å væra med, ikkje nødvendigvis å gjera noko. Av og til kjennes det som ein treng ein jævla grunn for å vera i lag med andre. Det er noe dritt.

Kvifor er det slik? Eg nektar å godta at eg er kjedelig eller upopulær, for slik er det ikkje.

Men eg gidder ikkje å anstrenga meg så mykje meir for å bli kjent med gud og kvermann lenger. No skal eg bruka tida mi på dei vennane eg faktisk har, for dei er fanden meg bra. Reisebudsjettet må aukast dramatisk.

Om å vera fri

2011-08-21T20:53:00.005+02:00

Beste maten lagar du på stormkjøkken.

Sidan 1. juli har eg vore arbeidslaus. I mange uker har eg ikkje visst kva eg skal gjera med livet mitt jobbmessig, samtidig som pengane har rent ut av kontoen. No er eg på den siste tusenlappen, og har vore det ei stund. Penga varer lengst i nord!

Eg har likavel ikkje vore spesielt bekymra. Fordi eg har visst at det kjem til å ordna seg. Men ikkje korleis det kom til å ordna seg. Derfor har eg vore spent og glad heilt sidan eg kom heim att til Vadsø.

Dei siste vekene har eg tatt veldig mange bilder, vore på telttur, passa hund, dratt på harrytur til Nuorgam, plukka molter og blåbær, laga syltetøy, vaska hus, vaska noen andre sitt hus, vore på festival, løfta tunge ting og blitt brun. Det har vore heilt fantastisk. At været har gitt jernet denne sista veko er heller ikkje feil. Å vera fri har vore godt og rett.

Godt fordi eg har vore arbeidslaus utan å kjenna meg unyttig, ubrukelig eller ute av stand til å bidra. Fordi eg ikkje har kjeda meg, men kosa meg meir enn eg kan huska å ha gjort nokon gong (med mogleg unntak av tida på barndommens rideleirar). Rett fordi eg våkner om morgonen og er sikker på at eg gjer det eg vil. Som av og til inneber å la vær å gjera det ein ikkje vil.

No har eg tatt fleire val. I morgon begynner eg i ein av mine nye jobbar, på fylkesbiblioteket sitt fotoarkiv. Det gler eg meg til. Og snart er eg instruktør på treningssenteret. Eg likar å vera fri, men eg er nok ikkje skapt til å gå og slenga. For det er jo det som hadde skjedd, før eller seinare, skal det fortsetta på den her måten...

Meg og kvalpen Stella, eller Glæfsa, som eg har fått gå tur med nokre dagar. Ho er ein Staffordshire bull terrier som liker å tygga på det meste.

Cash is king

2011-08-14T11:51:00.003+02:00

Valuta fra Finnmarka.

Byttesamfunnet lever: i går kom ein kar på døra med ein laks. Han fekk eit kilo molter, eg fekk laksen. Eg har og fått ein stol. Lars seier "Vi har molter. Det finst ikkje den ting vi ikkje kan få tak i no."

Eg er rik!

Snørr og tårer

2011-07-28T20:00:00.002+02:00

Slik vart ferien i år.

Først snørr. Det begynte på flyet, og utvikla seg heile veka vi var i London. Tårene kom etter kvart då eg innsåg at store delar av ferieturen som kosta så mykje pengar og var så innmari etterlengta, vart begravd i smertestillande og snørrepapir på hotellrommet. Og så fekk vi beskjed om alt det forferdelige som hadde skjedd heime i Norge. Laurdagen skulle vi ha vore på konsert med PJ Harvey og Portishead, men feberen ville det annleis. Same dagen går det ekstreme omfanget av gårsdagens hendingar opp for oss, og på ein måte verka det passande å berre vera i ro den dagen.

No er vi attende i gamlelandet og hos foreldra mine i Odda. Framleis ikkje heilt friske, ellers skulle vi vore på langtur på Hardangervidda. Så vi søv lenge, et vafler med besta og går i eit fakkeltog i Odda.

Mykje vart ikkje slik vi hadde tenkt oss denna ferien. Både på den eine og andre måten.

Men eg vert glad når eg ser korleis denne fryktelige hendinga ser ut til å sveise folk i Norge betre saman. Når eg høyrer om tilstrøyming til politiske parti, håp om rekordstor valdeltaking. At så mange seier ja til menneskeverd og nei til hat.

Og eg gler meg til å komma heim igjen til Vadsø og gå på tur.

Farting langs Varangerfjorden

2011-06-05T14:37:00.008+02:00

Utsikt vestover frå fjellet Klubben, mot Varangerbotn

Den siste veka har eg vore mykje ute og farta langs Varangerfjorden. Ein tur utpå Varangerfjorden vart det og i går, i høve eit lystig 40-årslag på krabbesafari. Plussgradene har kome for å bli og endelig kan eg dra utomhus.

Eg bur i Vadsø fordi eg likar å farta langs fjorden. Kjøra fram og tilbake, stoppa, ta bilder, gå ein tur og kjenna meg litt lost. Finna snåle dingsar i fjæra, endå snålare steinar i fjellet og kanskje treffa på nokre snåle folk (men dei fleste køyrer berre forbi i svære bilar). Lura på ka eg gjør her. Prøva å finna eit slags svar på det. Bli tom i håvet. Tissetrengt. Dra heim.

Tomat på trålkuler i Skallelv, eit stykke utover fjorden.

Den siste tida har eg vore på Krampenes, Lille Salttjern, Mortensnes både ein og to gonger, ein kjapp harryhandeltur til Nuorgam, svipptur på Klubben (bilde øverst) og i dag i Skallelv (bilde nederst).

Arvid Sveen er ein fotograf som og har farta ganske mykje rundt i Finnmark, sannsynlegvis meir enn dei aller fleste. Han har gitt ut boka Mytisk landskap, om spesielle stader som var betydningsfulle i samisk tradsjon og religion. Steinar, fjell, vatn og minnesmerker rundt om på Nordkalotten er samla i boka. Det kjekke med desse mytiske stadene er at det gjerne er steinar og fjell som ser litt snåle ut, akkurat som eg likar. Mange av desse stadene er godt innanfor rekkjevidde her i Varanger.

Skattejakt!

Det varte ikkje lenge nei!

2011-05-30T21:29:00.003+02:00

Eg har jo egentlig slutta å ta bilder.

MEN! Så skjedde midnatssola, arbeidsløysa, kjensla av at eg kan gjør ka fanden eg vil.

Og ka vil eg då...?

Det ser du på Flickr-sida mi, eller Ingeridbilder, som er den nye nettsida. På den nye sida skal eg prøva å fokusera litt meir på bilder. Her fortset fjaset enn så lenge.

Man har det morsomt nok her i livet

2011-05-13T23:30:00.003+02:00

Er det visst noken som meiner, sjøl har eg det ikkje automatisk så innmari morosamt. Men sjå ka som skjer når eg berre anstrenger meg littegranne, kor artig det blir då!

Eg vart så glad då eg fekk denna katalogen i posten at eg malte eit eple til. Og åtta mandlar.

Eplet og to andre bilete er med på utstilling i regi av Hardingpuls.

Her står det og om det, på Hardanger folkemuseum sine sider.

Beach bodz!

2011-03-27T21:03:00.002+02:00

Her har eg fått min eigen fitness-profil og greier.

Takkar Hilde (og ser glatt vekk frå at eg har ein durabelig britisk teint på siste bilde)!

Eventuelle sponsorar får bare stilla seg i kø for å seia det slik.

Charter-Hilde

2011-03-21T16:00:00.007+01:00

For to veker sidan var eg og Hilde på min (vår?) første charter-tur. Til Gran Canaria! Vi leide ein leilighet på ein veldig rolig liten plass (Puerto Mogan) med lite bråk og lite spenning, mange pensjonistar, VG og 5-mila på storskjerm. Både VG og vintersport er heldigvis frivillig, så vi unngikk det og låg for det meste og drog oss i sola. Det var sol vi ville ha så eg er i alle fall ganske fornøyd.
Men...hadde kanskje håpt at det var litt meir spenning. Vekas høgdepunkt vart å kjøra forbi ein plass som heiter El Risco, og sjøl om skramlebilen vi leigde var litt risco i seg sjøl, var det ikkje heilt...der. Å kjøra seg vill på jakt etter nokre sanddyner i Maspalomas ga heller ikkje noko adrenalinrøsh, bare litt svolt og irritasjon. Playa del Ingles var for det meste bare akkurat sånn som du fryktar og kanskje litt verre, og sjøl om Aloe Vera er flott og fint og sikkert intenst purt og reint fordi det veks her naturleg, er det begrensa kor mykje av det eg klarer å bli overbegeistra for.

Men: maten var god, sola var skinnande og alt var såre enkelt.

Charter-Ingerid gir Gran Canaria terningkast 4 all over!

Her prøver eg å få lika mye kløft som Hilde. DET ER UMULIG! Og eg prøver faktisk alt eg kan skal eg si deg.

*knuge og se naturlig ut*

Noko anna som er umulig er å få lika store biceps som Hilde. Dei har eg av kameratekniske årsaker ikkje bilde av. Men du kan lesa meir om det på vår eminente fitnessblogg Duggfrisk harding, og bilder kjem det vel og etter kvart sant vel Hilde!!!!!???

Arbeidslaus

2011-03-16T18:42:00.008+01:00

Denne vetle reven har nok heller ikkje fast inntekt.

I dag sa eg opp jobben min. 1. juli er eg arbeidslaus for første gong på fira år.

Eg vil nemlig ikkje ha noen jobb. Så lite vil eg ha ein jobb akkurat no at eg sa opp verdas beste jobb, på verdas beste galleri, i verdas beste nabolag, rett nok bak verdas kanskje styggaste statsbygg, men det ser vi då ganske lite til dersom vi knip augene hardt igjen.

Galleriet på galgebakken kom som ein skikkelig hjartekompresjon i august 2009. Då var detta huset med det rare i alt eg kunne drøyma om. Eg elska den nye jobben min!

Og framleis er det veldig mykje på galleriet som eg elskar. Men eg vil ikkje lenger ha det som jobb. Eg vil ikkje bruka opp siste rest av entusiasme, forundring og eventyr knytta til detta kaotiske drøymehuset på daglegdagse, slitsame oppgåver. Nei, eg vil beholda ei god kjensle og ein glad tanke om denna plassen. Frustrasjonar rundt ein drittjobb kan eg heller ta ut på ein ordentlig drittjobb, om det blir nødvendig. Eg vil ikkje bruka negativ energi her.

Eg ser fram til ein lang sommarferie og ei kjensle av panikk når pengane tar slutt.

Akkurat no velger eg friheten. Fordi eg kan.

Ser jo fint ut å vera ein rev utan arbeid.

Litografiene er laga av Barbro Tiller.

Halvvegs til målet opp og ned

2011-02-20T11:37:00.004+01:00

NED: Det tok meg to veker å komma halvvegs i vektreduksjonen. Altså fire kilo ned på to veker, noe som tyder på at det meste var...ehm...luft? vatn? Noe sånt. Fett forsvinn ikkje så kjapt. Uansett: alle hjerter gleder seg!

Men vi som er gamle i gamet veit jo at det er dei siste kiloene som sitter hardast, så eg reknar med at neste halvpart kjem til å ta adskillig lenger tid. Håpet er at detta målet er nådd til eg skal springa halvmaraton 3. april, men det er faktisk bare....(gulp) fem eller seks veker til. Og ein av dei vekene skal eg væra på Gran Canaria med den andre halvparten av den eksklusive sofaklubben Natural born chillers . I følge guideboka har dei artige tre på Kanariøyene, kanskje eg skal klatra litt i dei.

OPP: Apropos klatring avanserer eg meget sakte men ganske sikkert på klatreurset. Neste veka håper eg å klatra heilt til topps på led (lurer på om det er slik det skrives). Å klatra led vil si at eg klatrer uten topptau, og derfor må sikra meg sjøl på veg oppover ved å festa krokar til veggen. Det er tungt tungt tungt fordi då må eg holda meg med bare ei hånd mens eg fiklar med krok og tau. Men no begynner jo eg å bli lett lett lett. Så suksess er lika om hjørnet sku eg mein.

Lys i ishusan

2011-02-06T22:10:00.006+01:00

I helga var eg i Hammerfest og såg på åpning av installasjonen Still Life: eit fråflytta gjenreisningshus som har blitt murt inne i is. Huset står i Hanselv i Kvalsund kommune, ein knapp halvtime (på vinterveg) frå Hammerfest.

Bildet er lånt frå koro.no

Mange folk har jobba hardt og lenge med å få detta til, og det er ein imponerande arbeid dei har gjort. No skal huset stå der opplyst medan isen smeltar utover våren. Hensikten med og tankane bak prosjektet kan du og lesa om på linken over, men har du sjansen bør du heller ta deg turen og sjå, det ser verkeleg bra ut. I tillegg er det utstillingar på gjenreisingsmuseet som er tilknytta installasjonen i Hanselv.

Prosjektet var støtta av Kunst i Offentlig rom, og kunstnarmiljøet i Bergen og på Voss var sterkt representerte. Som på alle andre småplassar, min opprinnelige inkludert, er det ein tendens at innbyggjarane misliker at folk utanfrå kjem og skal gjera noko, meina noko om eins eigen stad. På meg verka det som dei hammerfestværingane eg møtte var glade for det som skjedde og synst det var spanande. At det som skjedde tilpassa seg dei, og ikkje var fjernt og lausrive frå historien deira. Eksempler på det siste er det mange av, men her håpar og trur eg kunstnarane lukkast i å nå fram med kunsten sin. At han som stod bak prosjektet opprinneleg kjem frå Hammefest har sikkert noko å seia, men ein må og vera ganske dyktig for å få til eit slikt sværa prosjekt, på lag med folk der det skal skje.

Huset inne i isen vart veldig flott og eg håper mange får glede av detta verket som er så godt, først fordi det er så rart. Og aller best er det uten så alt for mykje tekst lest på forhånd, kanskje nokre stikkord kan hjelpa, som "gjenreisning", "sjøsamisk" og "fornorsking", men ishuset treng absolutt ikkje forklarast i hjel. Det står jo der og ser ikkje ut som noko anna du har sett. Då kanskje stoppar du og ser litt nærmare på det. Gjør du det, tenker du kanskje nokre tankar. Ein opplevelse får du i alle fall.

Hammerfest er ein fin plass, eg likar husene og at sentrum er stappa saman mellom knausane. Ica har økologisk peanøttsmør og eg har fått bli med i Isbjørnklubben. Ordføraren spanderte livsvarig medlemsskap på oss, det var kjekke saker.

Og ka lære vi av detta???

2011-02-03T11:39:00.003+01:00

Årets opplæring: Tegnekurs, skikurs, klatrekurs, grafikkurs, malekurs, nok eit grafikkurs og noen nusselige studiepoeng innan kunsthistorie. Meir kjem, trur eg.

Så langt har eg lært at det er lurt å bruka viskelær når ein teiknar, at eg har et enormt potensiale på skiteknikk og at ansgetn for klatring blir litt mindre for kvar gong eg er oppe i veggen og faktisk ikkje dør (rart!!). Dessuten er det kjekt å detta, for det er litt som å væra på Tusenfryd. Eg slepp alt eg klamra meg så febrilsk til og er i fritt fall. Wiiiiiiii, liksom. Før selen fangar meg opp og eg bare heng og svever litt. I noen sekunder er det akkurat som om eg er lett som ei fjær og ikkje tung som ei Ingerid.

Det er ein veldig fin følelse som eg skal kjenna på igjen i dag, og som eg trur eg kan bli fullstendig avhengig av.

Meir å tegna

2011-01-30T22:33:00.005+01:00

I går drakk eg opp gin-flasko og shotta seks vodka.

I dag sprang eg seks kilometer og var på tegnekurs. MED godt humør.

Foto: Kirsti Riesto

Bortsett fra at det ikkje er kurs lenger, vår lærar Igor måtte nemlig dra i all hui og hast (uvisst av hvilken grunn) tilbake til Ukraina, så vi gjorde ferdig stillebenet uten kyndig veiledning. Eg ser då rimelig fornøyd ut med mitt verk, gjør eg ikkje? Godt at bildet er litt ufokusert akkurat på arket.

Eg likar jo så godt å tegna. Det hadde eg glømt, men no husker eg det. Heile barndommen min var ein einaste stor tegning. Mest av rosa hestar med kruna på håvet, seinare alvar, tegneseriar, akt og portretter. Og så glømte eg visst alt sammen. Men no huskar eg litt. No skal eg finna meg meir å tegna.

Kan eg få tegna deg?

Den lange veien NED

2011-01-27T11:10:00.003+01:00

- Det er så sinnsykt mye lettere å la være å legge på seg de kiloene, enn å få dem vekk igjen.

Dette sa venninno mi Rikke til meg ein gang for mange år siden då vi budde i England og gjekk på weight watchers, for å få hjelp til å bli kvitt litt britisk overskuddsmasse. Vi hadde vel spist litt for mye Asda Smnart Price chips og drukke litt for mye Asda Smart Price vodka. Og som veldig ofte før så hadde ho rett, den smartingen. Det er lettare å la vær. Og det er lett å huska det sitatet no, etter at ein har latt vær å la vær...

No har kroppsvekta mi auka med over 10% siden mai. Det er ganske mye. Det var ikkje akkurat slik at eg trengte å legga på meg i utgangspunktet, så eg er ikkje glad for vektoppgangen. Håpet er jo at ein eller to av desse kiloane er musklar, og då blir det mindre grusomt å innse sannheten når eg går på vektskåla. Samtidig så er eg unektelig litt for tung for egen komfort akkurat no. Alt blir jo tyngre når ein sjøl blir tyngre. Å springa halvmaraton er enklare når ein ikkje er overvektig. Å persa i knebøy er lettare når ein veier litt mindre. For mi eiga vekt skal jo og løftast, heile tida, i kvardagen, og på trening, heile tida er det ein fordel å vera sterk i forhold til kroppsvekta. For å ikkje snakka om i klatring (grøss!) som eg i alt overmot skal prøva meg på i dag. Sist gang eg klatra var det her:

Det var skummelt. Bildet har eg lånt av Opplev Odda.

Men det var ein digresjon. Poenget er at eg gjerne vil vera sterk i forhold til kroppsvekta mi, slik at eg kan fungera best mulig både i trapper og på fjellveggar. Målet mitt er så langt å heisa meg opp etter armane. Det betyr at eg må vera ofselig sterk, siden eg aldri kjem til å veia spesielt lite. Men akkurat no veier eg faktisk så mykje at det motarbeider meg. Derfor vil eg bli litt mindre. Derfor må eg faktisk begynna å eta litt mindre og annleis enn eg har gjort dei siste månadane.

Hvis noen trur eg skal sulta meg og tella kalorier og trø i meg slankepiller så er det ikkje tanken. Med den metoden vil eg i beste fall mista alt eg har av musklane eg har jobba for og bli eit hespetre av dimensjonar. Eg skal vel heller la vær å eta så innmari mye av feit ost, mandler og sjokolade. Vanskelig nok det, for eit matvrak som meg. Men absolutt ikkje umulig.

Vi er i gang!

Pesshysa svømmer sørover

2011-01-19T23:02:00.004+01:00

I anledning Hilde sin bursdag har eg laga denna.

Det er mitt første broderi. Kanskje ikkje mitt siste. Det var ganske koselig å ha noe mindless å putla med.

Apropos putling, så har eg det framleis veldig flott på teiknekurs, eg har og meldt meg på grafikkurs i april og siklar på ei vekes kunstkurs i Kjøllefjord (ja!). Bak i håvet mitt ligg den litt ubekvemme vissheita om at eg har lova å væra med på utstilling ein stad i Hardanger i mai. Det kan bety at eg faktisk må ta eit bilde, sjøl om eg hadde tenkt å slutta med det. Det hjelper på at eg får ramma det inn sjøl. Litt ordentlig arbeid, liksom. Eg har til opg med lært meg å skjæra glass, og sjøl om eg ofte tabber meg på gjennomføringa må eg si at det egentlig er ganske enkelt.

Forresten, om du synst den vetle fisken under teksten ser ut som et helikopter er du ikkje den første.

Pesshysa sjøl må ellers spara litt pengar siden ho i tillegg til alle disse kursene har bestilt charterferie, Hammerfestweekend og Berlintur.

Heimalekser

2011-01-09T23:55:00.005+01:00

Igor har gitt oss heimelekser- teikna raske skisser av stilleben. Kjenner at noko veldig sakte begynner å murra, vissheita om at eg ein gong for lenge siden faktisk kunne teikne litt. Vi får no sjp kor det går. Desse skissene legger eg ut for å få hjartelaus kritikk og/eller klapp på skuldra for at eg i alle fall gjør noe på ein søndag. Litt bakfull er eg og, bare så det er sagt, så her har vi dæven meg tatt oss på tak. Eller noe.

Bildene er ikkje heilt fint behandla då eg enno ikkje har somla meg til å få tak i Photoshop på nymaskina.

Foto: over og ut

2011-01-06T23:11:00.008+01:00

Då eg var gothpønkar og gjekk på Voss husflidsskule i 1999, byrja eg å fotografera.

Eg var i utganspunktet ganske dårlig til det, i alle fall det tekniske var eit lite mareritt i starten. Lukkartider, blendar, ISO-verdiar, fokuspunkt, brennvidde. Så var det alt det plunderet. Med filmen. Først må ein festa filmen rett i kameraet, spola den fram og så spola den tilbake. Så vardet å få filmen ut av hylsteret og rulla den på spola. Detta måtte ein sjølvsagt gjera i bekmørket. Banna og steika. Grina litt etter nitten feila forsøk å å få filmrullen på spola i det vetle mørke rommet, der det einaste du kan vera takknemlig for er at du ikkje klaustrofobi. Og så få litt klaus likavel akkurat når du har tenkt den tanken. Når du skal til å gi opp glir filmen endelig på plass i spolen og du kan putta den i lystett tank.

Så er det kjemien. Blandingsforhold mellom framkallarveska og vatn. Temperaturar. Tid. Et minutts stillhet. 20 rist. Repeter i x antall minutter. Fixativ, vatn, henging og tørking av film. Om du har gjort alt rett i absolutt alle ledd (inkludert fotograferinga) har du no ei remsa med negativer.
Og så kjem magien: framkalla bilder! Inn i mørkerommet, setta negativet i framkallaren, stilla skarpt, belysa fotopapiret, legga i framkallarvæska. Eter noen sekunder ser du mørke felt komma fram, bli til eit bilde nede i baljen. Gnikker for å få fram det mørke. Belysa prøve etter prøve etter prøve, triksa med tida for å finna det perfekte forholdet mellom lyse og mørke tonar. Belysa ekstra dei lyse partiene. Endå litt til. Gnikka meir. Det kan ta ganske mange timar før bildet er som det skal vera. Vi pleide å vera på skulen frå åtta om morgonen til ni om kvelden på langåpne dagar. Når eg kom ut om kvelden hadde eg som regel ikkje spist på ti timar, men i stedet pusta inn litervis med kjemikalier, kanskje fått eit eller to OK fotografier opp på tørkesnora, og sjangla i lykkelig fixativ-rus heim på hybelen der eg nesten alltid spiste skjeva med gulost til kvelds.

Detta var svart-kvittfotografi.

I England fekk eg smaken på fargefotografering. Fargemørkerom er litt mindre hands-on, sidan kjemikaliene er vel heftige å dyppa fingrane i eller inhalera i større mengder. Derfor matar ein dei belyste arkene inn i ei maskin. Men den manuelle følelsen er sterkt til stede. Du må væra skarp i blikket, stø på hånda og ha eit veldig sikkert fargesyn. Tålmodighet er og ein fordel, men eg har faktisk overlevd uten (skjønt grapsa ein god del fotoark i rein frustrasjon).

Når eg flytta til Norge igjen etter endt studering var det slutt på tilgang til mørkerom. Eg måtte faktisk bli digital. Æsj. Dei analoge filmane eg fortsatt produserte måtte eg overlata til andre folk for å få sjå resultatet av. Andre folk som fikk tafsa på mine filmrullar, mens eg måtte ta til takke med å klikka på ei datamaskin. Siden det har eg vært ganske snurt over å bli fratatt muligheten til å grisla med kjemikalier. Prosessen blei for enkel. Enklare prosess betyr meir fokus på motivet, bedre bilder, lettare, billegare, kjappare. Men eg sakna håndverket. Samtidig begynte eg å jobba meir på oppdrag. Snart begynte eg å ta bilder for avisene eg etter kvart jobba i. Bildene eg tok blei meir og meir samlebånd, uinspirerte, oppstilte, rett og slett dårlige. Eg blei gørr lei av å ta bilder, og er det enno. Dette har eg forsøkt å skjula, men det er ingen vei tilbake:
eg heiter Ingerid og eg er ein avdanka fotograf.

Det siste året har eg virkelig prøvd å bli glad i å ta bilder igjen, prøvd ganske mye. I fjor kjøpte eg meg endelig eit nytt kamera med fint lyssterkt objektiv, virkelig investert i min eigen fotoglede, som eg trudde låg og ulma inni meg ein plass. Tok mange fine bilder, såg mange fine bilder, drog på inspirasjonstur til Berlin, holdt fotokurs to gonger. Alt detta var fantastisk artig, men
eg fant ikkje tilbake. Motviljen rykkar i meg kvar gong eg ser eit speilreflekskamera.

Eg er drit lei av fotografi.

Derfor sluttar eg med det NO.

Og når ein ting tar slutt begynner mange nye. I dag har eg vært på tegnekurs med han Igor.

Forresten: Når eg seier drit lei av fotografi meiner eg drit lei av å ta fotografi. Å se på bilder er stas, no og då og alltid.

7 kilometer utan åndenød og krampe

2011-01-02T18:42:00.004+01:00

13 veker igjen til mitt første halvmaraton.

Har testa løps"formen" i dag, og landa på ca. 7 kilometer. Då begynte eg å bli stiv i beina og gørrlei tredemøllo. Det er veldig, veldig låkt å springa på mølla, og når spelelisto på iPod´en var tom, nærma det seg omtrent så uaktuelt som det blir. Derfor stoppa eg, etter 7 kilometer på 47 minutt. Held eg den farta tre gonger så langt gjennomfører eg halvmaratonet på 2 timar og 21 minutt. Ei relativt middelmådig tid, men ikkje katastrofalt dårlig. Målet er (i prioritert rekkefølge):

a) Å gjenomføra..

b) ...utan å pissa i bukso underveis..

c) ...på under 2 timar og 15 minutt!

Det lar seg gjøra. Fem kilo ekstra flabbadabbaflabba frå juleribba stikk kanskje av innan 3. april? Lettare å springa uten så mye bagasje.

Motivasjonen kjem dundrande no som målet er innan sikte. No gler eg meg bare til å sjå Berlin frå joggeskoene, forhåpentligvis utan sprengblæra.

ABC 2010

2010-12-31T16:14:00.015+01:00

Favorittbildet fra året som gikk...etter Frauenlauf i Berlin.

A: Askefast. Veldig. Men eg lurte den jævelen! Haika til Hamburg :P

B: I år kjørte vi bil. Klok av skade etter det føirbainnades vulkan-fjott-utbrotet på vei til Berlin i april, ville eg at vi skulle ta bilen sørover for sommaren. Det var kjekt men ganske tungt.

C: Campinghytta. Dokka camping i Oppland og Unstad camping i Lofoten. Campingplass er heilt greit, men er ikkje noe eg har tenkt å fortsetta med.

D: Dunkelrestaurant: spis mat du ikkje ser, servert av folk du ikkje ser. Dypp fingrane i dip´en, mist det meste av bestikket og bom på munnen. Ha litt angst.

E: Etsingar. Gammaldags metode for å laga grafiske trykk, som eg selger, men dessverre bare forstår litt av.

F: Frauenlauf, Berlin. 10 kilometer harrytur i joggesko med gratis øl etterpå. Sehr gut!

G: Granåsen, Trondheim. Eg har vært på grunnopplæring i Sivilforsvaret denna hausten. Der blei eg og kjent med den nærmaste naboen min her i Vadsø. Eg veit ikkje om det seier noko om meg, om Vadsø eller om naboen at vi måtte til Trondheim for å faktisk bli kjent med kvarandre, men who cares? Turen og opplevelsen var veldig hyggelig og sosial. 25 galningar av begge kjønn henta frå strekninga Nordmøre til Kirkenes stua saman på brakkeleir i Granåsen utanfor Trondheim for å læra om brannslokking, livredding og kompasslesing i tre veker. Eit sosiologisk studium verdt, utan tvil. Detta er det næraste eg har vært ein reality-serie (og eg trur eg hadde blitt stemt ut ganske fort, av mangel på rai-rai-faktor). Mange kjekke folk og mye moro lell. Mitt første møte med Trøndelag var det og, og eg må si det verka dugandes.

H: Hüttenkäse :D

I: Ich will. Eg har vore i eit veldig flott tysk bryllup i september. Detta var det eg forsto av seremonien.

J: Jogging. Eg jogga 13 kilometer i år. Til neste år skal eg jogga 21. Eller løpa. Eg veit ikkje heilt kor grenso går. :)

K: Kondombuksa for første gang. Det var ein terskel.

L: Eg har aldri vært i Lofoten før. Men der var vi i sommar. Lars og meg, sammen med Håvard og Jorunn og bikkjo deiras Balder. Vi hadde ein dag med knallvær og fem med drittvær, testa surfebrett for første gang og kjørte mye bil mellom stupbratte fjell og hav. Så kjørte vi heim.

M: Mala kjøkkenskapene. Knalle grønne overskap og mosegrønne underskap.

N: Nakken min bifalt ikkje 500 mil i bil i sommar, og valgte med omhu katti den skulle slå til med smertehelvete. Dag to av firadagarsmarsjen langtavlei vestafjells, for eksempel.

O: O´boy er det lenge siden eg har smakt. Vi snakker tiår. Men eg fekk to boksar av Christina som flytta sin vei no på tampen av desember. Trist at ho flytta, men O´boy viste seg å vera godt, det trøster jo noe.

P: Polyester. Har lenge sikla eter å få sett denna lekre saken signert John Waters med Divine i hovudrolla. Den skuffa ikkje! Hilde sendte meg mesterverket i posten, bare sånn for å vera grei! Heilt utrulig snilt. Hilde sendte meg og ein boks Marmite i våres. Eg likar Hilde! (Og eg har litt dårlig samvittighet for at eg enno ikkje har publisert noko filmmelding her på bloggen. For det lova eg nemlig. Bu meg.)

Q: Quiz-padda. Eg er skikkelig elendig.

R: Rammemester Ingerid. Eg har lært meg å ramma inn!

S: Resten av meg-tida har gått til slasking. Eg har aldri vært så asosial som våren 2010, då eg trur eg holdt meg klink edru i tre-fira månadar uten å tenka over det ein gang. Edru var eg for øvrig og i heile oktober, då eg ut av det blå fekk det for meg å ha kvit månad. Som seg hør og bør i småbyar resulterte det i graviditetsrykter. Desse ryktene har eg gjort mitt beste for å avkrefta i ettertid, trur eg endelig lyktes med det på 3. juledags-jam´en då eg rava rundt på dansegolvet med øl etter øl etter øl. Men slasking er altså stikkord. Mye innetid og heimatid. Finna meg sjøl-tid. Surfa på meir eller mindre givande nettsider-tid, og oppdaga at eg er hekta på trash (les: fitnessbloggar og Kvinneguiden). Men og kosa med katten-tid, pusla heima- tid, laga kaka-tid og angripa den sovande mannen med dagslyslampa om morgonen-tid. I det heila tatt, kvalitetstid.

T: Trening. Mye trening. Har egentlig trent i heile år uten lengre pausar. Med unntak av sommarferien, som var ein tre vekers pause med mange trimturar og laaaange bilturar har eg trent mellom to og fem gangar i veka i heile fåkkings år. Det blir noe sånt som mellom 150 og 200 treningsøkter. Det er ganske mye til meg å væra. Eller, ikkje til den nye meg å væra. :P

U: Utroskap. Vi vurderer å være våre skap utro og skifte dem ut med nye.

V: Varmluftballong- aldri meir rakettar. Oppdaga på ein fin fest i Nesseby med varmluftballongar som svever over nasjonalparken, akkompagnert av joik og sosialistiske slagord.

W: Wolverhampton. Minner om mi tidlegare besteveninna fra mine år i Wolvo gjorde at eg sende ho ein e-post etter fem års isfront. Eit kjølig høflig og distansert svar satte definitivt punktum for oss.

X: XXVIII. Eg fylte år og feira med strikk og drikk- eventement.

Y: Ysteri. Vi kjøpte økologisk geitost på eit ysteri i Lofoten. Sorry, ikkje veldig spennande, men y spelar åpenbart ingen stor rolle i mitt liv.

Z: Zumba-trening blei forsøkt og forkasta. Knebøy ruler!

Æ: Har tatt meg sjøl i å si "æ". Hjelp. Glad ingen fra Odda veit om det.

Ø: Ønska meg mye i år, og ønsker vidare til neste år.Liker å ønska.

Å: Åletrange bukser. OK bukser har blitt til for små bukser, og i alle fall no på tampen av året har dei klemt ekstra hardt rundt min stakkars kropp. Lars sier det er viltvoksande musklar, altså eit heilt ekstremt tilfelle av hypertrofi.

Godt nytt år!

"Sola har snudd"

2010-12-21T00:33:00.003+01:00

Etter sigande den dårligaste oppslagssaka i Finnmarkens nyare historie. Synst den høres fin ut eg.

I natt er den mørkaste natta. I morgon snur sola, og det er verdt eit blogginnlegg.

Solsnu skal eg feira med

- ei gruselig god styrkeøkt på skuldre, rygg og bryst

- meir heimalaga sjokolade (kvit sjokolade denna gangen)

- strikka ferdig leggvarmaren fra i fjor

- tilbakeføra hårfargen til lys&lekker

Ingerid rennt

2010-11-30T22:52:00.004+01:00

Midt i all denna vektløftande vinteren kjem tanken om ein vår med joggesko.

I Berlin.

Vattenfall Berliner Halbmarathon.

Vi gler oss vi, Lars og meg (og kanskje noen fleire?).

Då eg nesten møtte Norges Sterkaste Mann

2010-11-08T16:47:00.005+01:00

Sivilforsvaret tar på: i dag vakna eg med sår hals og etter kvert stigande feber som sendte meg fra førstehjelpskurset og tilbake til karantene på forlegninga. Her har eg sotte og kopt foran dataen mesteparten av dagen, avløst av å ligga litt i senga, samt to turar bortom matsalen. Matlysta forsvinn ikkje hos meg, uansett kor sjuk eg blir (i så fall kan du trygt erklæra meg død).

Men Norges Sterkaste Mann rekk eg ikkje å bli frisk til. Eg skulle ha ein trenartime på Kaliber gym utanfor Trondheim i dag nemlig. Og instruktøren skulle faktisk vera norges sterkaste mann, Richard Skog. Det visste eg ikkje når eg bestilte, men kom meir som ein slags bonus, muligens fordi timen blei flytta i siste liten fra forrige torsdag. Men altså: buhu. Ikkje noe styrkekjendismøte på meg.

Timen min blir antageligvis i morgon eller på onsdag, då utan denne kjempesterke mannen som instruktør, men med noen andre kjempesterke (dei aller fleste er kjempesterke i forhold til meg...) og eg gler meg til å få terpa inn teknikk på spesielt knebøy og markløft. Her er forresten siste knebøy-pers, 60 kilo. Som kanskje noen ser så har eg godt av å få øvd inn litt bedre teknikk. Egentlig skal eg gå mye lengre ned.

Men sååååå glad veit du :D

Livredd spøkelser

2010-11-02T19:43:00.004+01:00

Nok ein gang lar eg meg styra av irrasjonaliteten inni meg. Eg sitter no aleina på ei forlegning på Sivilforsvarets leir utanfor Trondheim sentrum og er kjemperedd - for spøkelser! Så redd at eg ikkje vil gå og legga meg, men samtidig så trøtt at det er det einaste eg vil.

Eg er pysete på dei aller fleste områder i livet. Det er no dritt å væra pysete!

Så no sluttar eg med det, tenkte eg.

Kom inn, kom inn, min mann er på havet

2010-10-31T10:24:00.005+01:00

No er eg i Sivilforsvaret i tre veker så akkurat kor min mann er veit eg ikkje, men eg trur ikkje han er på havet altså, men aleina heima med lille pusen. Eg hadde bare så lyst å skriva den tittelen, som angivelig er Lofoten-humor, mykje nytta på Galleri Galgebakken.

I dag er det 31.oktober og eg har tre ting å melda:

Gratulerer med dagen til besta som blir 85 år i dag! Ho les ikkje bloggen min men eg synst ho skal vera med.
Eg har gjennomført ein kvit måned. Null alkohol siden 1. otober, og egentlig ei veka eller to av september og.
Gresskar-lanterner(?) er skjært ut i anledning Allehelgensaften (er det sånn det skrives???), for aller første gang formitt vedkommande. Vi i leiren som ikkje drikk har no sånt å gjøra...

Mobilen min har klikka litt så ferske bilder av brannslokking, førstehjelp og 30 år gamle uniformar blir det lite av. Men siden eg lengtar heim, viser eg her husets siste innkjøpte kunstverk, laga av Søstrene Huru i Vadsø (kunstverket til høgre, symaskina er bare dekor på galleriet).

Vekas

2010-08-01T23:18:00.002+02:00

Katt: Øyvind

Kultur: Polyester

Botanikk: Eg klarte å gjenkjenna kvann (etter å ha tatt feil ein del gangar)

Opp-ned ompa-bøy

2010-06-27T23:16:00.004+02:00

Hverken iMovie, telefonen sjøl eller Final Cut vil la meg utføra ein såpass banal redigering som å snu videoen slik at den blir rett veg. Så her er ein mislykka video, om ikkje anna enn for å bevisa at eg faktisk har prøvd (og trent!).

Finsk ompa hjelper jo litt på eller hur? :)

Fruity sicko

2010-06-09T17:09:00.005+02:00

Øyvind høyrer lyden av et menneske, altså potensiale for meir mat

Ein skummel sjukdom starta på søndag, godt hjulpe av litt for heavy trening på beina. Etter ei veka styrkefri var det lett å bli ivrig. Og lett å angra på det etterpå.

Siden det har eg hatt avsindig gangsperr, rennande nesa, dunkande håve og eit begredelig surt oppsyn. I går ga eg opp arbeid og gjekk heim, i dag lot eg vera å prøva ein gang. I stedet puslar eg heima og ventar veldig lite tålmodig på at basillene skal gå vekk. Eg har plukka opp strikketøyet igjen og spamma internettforum til den store gullmedaljen, testa ut noen nye oppskrifter frå frukt.no, og i dag har eg samla krefter om å tørka litt støv og hiva ut asko fra ovnen innimellom spam- og strikkeøktene. Kaffi skal og drikkast. Tida går.

Fruktfarsotten har på ingen måte lagt seg: Vi hadde laks med mango her om dagen, og på mandag lagde Lars koteletter med epler. NAM!

I går lagde eg blomkålgrateng med skinka og ost. Kem skulle vel trudd at eg ville eta noe sånt? Godt var det og.

Sommar i nord

2010-06-05T19:15:00.002+02:00

På tirsdag kom eg endelig heim att til mann, pus, hus og bil. Varangerfjord, høg himmel - ja du veit den pakko. For ein kontrast til Berlin!

Likavel har været laga ein smooth overgang for meg. Regn, vind og ti grader i Berlin...og regn, vind og 8 grader i Vadsø. Merkelig nok har temperaturen stege til 25 grader i Berlin etter at eg drog....

OBS! Sutring om været følger!

Eg blei faktisk ganske deprimert av været medan eg var der nede i Europa. For eksempeltilbragte eg ganske mykje tid heime i forhold til kva eg hadde planlagt. Rett og slett fordi eg ikkje orka å gå ut. Klena mine var jo tenkt å passsa til mai i Berlin, ikkje mai i Vadsø. Jo, sjølvsagt kunne eg ha handla tjukke vinterkle, men eg gjekk jo blåauga og naiv og forventa at været skulle bli litt...bedre??? Men neida, dagane over 15 gradar uten regn kan tellast på ei hand. Så fordi eg var for optimistisk og litt sta hadde eg for lite klær og fraus omtrent heile tida. Ganske teit egentlig. Eg innser det no. Men er du værsjuk så er du værsjuk.
Samtidig har eg lest boka Stasiland (anbefalt av smakfulle Inger Johanne), som ofte refererer til kalde og grå gater og stadar i Berlin. I mai kjente eg meg godt igjen i denna vinterforteljingen.

Himmel uber Berlin

Noe heilt anna: MAT!!! (ny spalte!)

I dag har eg laga wok med banan og karri i tillegg til vanlege ingrediensar (svinekjøtt, løk og brokkoli). Det var gult og kult. Frukt og kjøtt er med detta ein vinnar hos oss.

Snart haima

2010-05-30T22:16:00.004+02:00

Då er det dagen før dagen før heimreise. I morgon skal eg sjaina leiligheten, pakka, fortvila over alt som ikkje får plass, skaffa meg ein koffert til og pakka oppi den og, samt eta opp alt eg finn i kjøleskapet. Etter å ha sjekka sistnevnte tar eg det tilbake, siden eg ikkje liker øl med sennep og appelsinmarmelade.

Mykje gjevt har eg fått vera med på i løpet av desse vekene. Nokre få ting har eg blogga om allereie, som Frauenlauf, bunkers, dunkelrestaurant og malt frukt.

Her er nokre fleire ting:

Grand Prix-finalen på Barbie Bar i Kreuzberg var stor stas. Tysk siger var populært (sjøl om nummeret med dei glitrande sommarfuglvingene fekk mest liv i publikum)!

Minst femten forskjellige typar hüttenkäse. Hytteost ekje bare cottage cheese nei.

Mauerpark, der du kan synga karaoke, drikka smoothie eller koffor ikkje kjøpa med deg noen ukjente, mest sannsynligvis avdøde mennesker sine private fotoalbum for noen cent??? Eventuelt Derrick-skjorter.

Sushi train, som Maryanne kalte det. Sushi kom kjem flytande forbi deg på ein liten båt. Vær kjapp eller vær sulten.

Brunch på Morgenland. Farlig. Men du slepp i alle fall å tenka meir på å fora kroppen den dagen.

Sykkelen. Ein tidelgare gjestekunstnar har satt att ein sykkel som er super. Med korg, ein brems og opptil fleire gir, men samtidig så grim og rusten at ingen vil stela den. Perfekt! Har frakta meg langt og lenger enn langt og alltid tilbake igjen.

Svulstig sex og vold på Komische Oper si oppsetjing av Die Entführung aus dem Serail, som visstnok betyr forførelsen i Serail.

Blue Man Group, egentlig bare heilt snålt. Forstår framleis ingenting av det showet men eg lo så eg grein på slutten då vi vart neddynka med hundremeters lange papirstrimler. Og så griste dei noko fryktelig med maling.

...og tusen andre ting.

No gler meg til å komma heim til Vadsø. Saknar gutane mine, Lars og Øyvind. Saknar jobben min på krimskramseriet kunst & kaos, og er veldig klar for vakre Varanger i midnattssol.

Masse besøk, lite kunst

2010-05-28T13:28:00.007+02:00

Eg har hatt mykje besøk den siste veka. Etter vill shopping, sushi-fråtsing, DDR-synsing, Russendisko og sjampis har dei reist heim alle saman, og eg har inntatt sofaen. Blir her i dag.

Prosjektet eg har hatt saman med Nadja har dessverre blitt utsatt. Først fekk eg tre svarte filmar tilbake frå framkalling. Så blei det kluss med utstillingsstaden.
Men ideen finst, den ser omtrent ut som på bildet over, og snart får vi ein ny stad å visa oss fram på. Så må eg bare bruka ein del tid og krefter på å reparera eit objektiv og mala frukt, slik at eg har noko å visa fram.

Lite har skjedd med Berlinerord den siste veka. Det vart litt for mykje for meg.

Makrell i tomat det er vi så glad i

2010-05-17T19:41:00.003+02:00

Nasjonaldagen blei ikkje det heilt store for min del. Men eg fikk noko fint utav den, og det var denna boksen med makrell i tomat som eg fekk kjøpt i sjømannskirka.

No har eg halvspydd meg gjennom nok frukostar med herring i tomatensaus til å innse at det kun er MAKRELL som skal vera i tomat, ikkje alt slags anna slam frå sjøen.

Gratulerer med dagen!

01:06:23

2010-05-09T10:19:00.004+02:00

Så lang tid brukte eg! Så KORT tid. Eg er strålandes fornøyd.

I oppløpet.

Lørdag 8. mai deltok eg på Frauenlauf ogsprang ei heil mil!
I lag med ca 5000 andre kvinner (og eit et par transar) sprang eg først nedover Strasse 17 juni og inn i Tiergarten. Der sprang vi rundt og rundt og rundt på forskjellige stiar, parken er STOR. Eg har bare løpt intervallar i heile vår, og aldri så langt som 10 kilometer, derfor var eg litt usikker på om det ville gå bra.

Eg brukte gå-og-løp teknikk, der ein spring i om lag 5 minutt og går i om lag ett. Detta er fint fordi du ikkje blir så stiv i beina. Det viktigste er dei første "pausane".Om du venter til du er sliten og kjenner syro i beina er det for seint å bremsa, då blir du stiv uansett.

Så vi var ikkje ein gong ein kilometer av garde før eg to kmin første pause. Ei høg blond jente (OK, eg og er jo litt høg og blond, men ho var HØG og BLOND på ein mye meir gjennomført måte) brølte inn i øret mitt at no måtte eg komma igjen her, og folk som stod på sida og heia synst åpenbart litt synd på meg. Men eg bare gliste fra øre til øre under heile løpet. Og tok pausane mine. Når eg sprang var det fortare enn eg hadde løpt uten pausane så det heile gjekk opp i opp.

Løpet og arrangementet var svært gemuchlich (er det det det heiter) og folkelig. Mye musikk, høgtalarar og fjas. Av hensyn til ektemenn og kjærestar som heia fram damene sine, var det stor tilgang på øl og pølse rundt start og mål.

Undervegs var eg veldig usikker på kor langt vi var komt. Det stod noen skiltmed tallpå undervegs,men ein eller to gangar kom vi til 6-skiltet før vi kom til 5-skiltet, så eg var usikker på om det betydde antall kilometer, og om så, om dei var til å stola på. Så når vi var i oppløpet frykta eg at vi var halvvegs, blei veldig betutta og tenkte at faen detta blir slitsomt. Halvvegs bare. Shit. Og turte ikkje gi på. Gleden var ENMORM når eg skjønte at detta er MÅL!

Og når eg kom i mål var det medalje. Gratis øl. Og etter det igjen var det tid for GESCHENK - freebies! Heile løpet er sponsa av ein kosmetikk- eller parfymekjede så her blei det shower gel og sminke i påsen! Rosa påse.

Medalje og øl og greier. Kan det bli bedre?

Medalje og øl og freebies og Brandenburger Tor! Då blir det ikkje bedre.

Rimelig fornøyd!

Super-Lars er på besøk no og var med meg som personlig trenar, livscoach, fotograf og kjæreste. TUSEN TAKK!!! Detta var noe av det kjekkaste eg har vært med på. Siden Hovden-karusellen i Odda, vel og merka.

Impulsløp

2010-05-08T12:06:00.003+02:00

Se der, då skal eg visst løpa ei mil i etterdag. Frauenlauf. Det blir interessant, siden eg aldri har løpt noe lengre enn fra Vasstun og inn til andre brua i Buardalen. Og det er vel kanskje 11 år siden?

:D

Cat bench press

2010-05-03T23:44:00.004+02:00

WUT!? Så våre catsercize-videoar er allerede yesterdays news???

Presisering: denna videoen har ikkje eg laga, den er henta frå Youtube og er laga av noen folk eg ikkje anar kven er.Men den er steike artig, det synst mamma og.

Bombesikker kunst

2010-05-02T11:54:00.004+02:00

Foto: Christian Schwage r, som eg har tjuvlånt

I går besøkte eg kunstsamlingen Sammlung Boros. Den er litt spesiell fordi den befinner seg i ein bunkers fra andre verdskrig, bygd over jorda for å vera både eit vern mot bombing og anna, samtidig som det skulle vera eit monument over det tredje rike eller noe sånt. Etter krigen blei det brukt til mye forskjellig, blant anna bananlager, og etter samlinga av Tyskland husa bunkersen ein sværa tekno-klubb og masse kinky fetish-festar.

Ein mann ved etternavnet Boros kjøpte bunkersen i 2003 og restaurerte den slik at den kan brukast til å visa kunst. For fyren har samla VELDIG masse kunst, 500 verk, og mange av dei er ganske svære. No viser dei "første runde" av samlinga, rundt 100 kunstverk, hovudsakelig installasjonar.

Mange kjendisar i samlinga, Olafur Eliasson, Sarah Lucas, ein god del tyske kunstnarar og til og med ein norsk som eg ikkje huskar navnet på. Dei hadde nemlig ein litt rar policy med at ingen verk var merka med navn, så ein måtte få dei muntleg av guiden.

Både bygningen i seg sjøl og kunsten er interessant. Nokre rom er malt og sjaina opp, andre er meir eller mindre som dei var- med grafitti på veggane, vindauge med gitter, luker for lufting og ventilarmot giftige gassar. Nokre stader er det laga hol i metertjukke veggar, og andre stader kan du se kor dei har skore gjennom taket, som var tre meter heavy betong (eller er det mur?). Du får kjensla av å vera inni no veldig tyngande, svært og kanskje litt uhyggelig. På toppen hadde samlaren sjøl bygd seg ein staselig penthouse-leilighet, men den fekk vi ikkje sjå.

Om du likar samtidskunst, spesielt installasjonskonskunst, er dette nesten eit must om du er i Berlin. Eg og likte det, sjøl om eg vanlegvis ikkje er så begeistra for installasjonar. For her var det jevnt over høg kvalitet på samlinga. Synst eg då. Litt viss-vass er det jo alltid.

Seff ikkje lov å ta bilder. Strengingar.

Praktisk: Bestill i god tid (eg bestilte for halvanna mnd sidan) via nettsida. Turen tek i underkant av halvanna time. Kostar ti gærningar. Verdt det.

Ka gjør Ingerid på trening?

2010-04-30T16:29:00.006+02:00

Tysk gyminventar

Siden nyttår har eg fått ein stadig kjekkare hobby: styrketrening. Men ka er det liksom, og koffor er det så mye kjekkare enn alt anna. Koffor synst eg at det er kjekt, eg er jo ingen trimmar.
Barne- og ungdomsingerid var jo aldri interessert i fotball, håndball, friidrett eller noe (bortsett fra HESTAR då!!). Dei fleste som kjenner meg tenker nok ikkje "sporty", "atletisk" eller "veltrent". Eg er enno medlem av Natural born chillers, den eksklusive klubben der einaste tillatte fysiske utskeielsar på medlemsmøtene er bevegelsen som krevst for å løfta mat mot munnen. Ah, tider....

Ka er kjekt med trening som ikkje var kjekt før? Eg trur mestring. Det betyr ikkje at eg kan mye, er spesielt sterk eller talentfull til å løfta ting. Det betyr bare at når eg utfører ein øvelse, for eksempel benkpress, så har trua på å få det bra til. Å få det bra til ligg innanfor rekkevidde. Bra betyr ikkje nødvendigvis tungt, men god teknikk og utfordrande nok til at ein blir betre. Det er innanfor rekkevidde, eg kan se det der i det fjerne.

I dei fleste andre idrettar eller sportsting eg har prøvd meg på har eg sjeldan følt noen form for mestring, og aldri noe lys i tunellen. Bare nederlag og fiasko. Trur mye av det handlar om korleis eg har satt i gang med treninga. Kva for urealistiske mål eg har hatt. Og kossen eg ustanselig samanlikna meg med andre og hørt alt for mye på ka andre sa. Når gymlæraren seier "det her får alle til", og du verkeleg ikkje får det til, så er det mildt sagt fortvilande. Og du får ingen hjelp til å få det til, for detta får jo alle til så hvis du ikkje klarar er det fordi du er lat/feit/har vondt i viljen. Tviler ikkje på at eg var alle dei tinga og meir til...men mislykka er det ingen somlikar å kjenna seg. Så eg tok rollen som antisporty ganske tidlig i tenårene (ridning slo meg aldri som noen sport, så det var eg ganske hekta på til eg var ca 16).

Nok oppveksttraumer. Tilbake til den fantastiske notida.

Etter 4 månadar relativt dedikert og fokusert styrketrening har eg blitt sterkare, oppdaga noen nye musklar, og faktisk blitt ein god del slankare. Den siste er nok fordi eg har slutta å drikka så masse øl, og begynt å eta meir proteinrik mat pga treninga. For eg slanker meg ikkje, og det er heilt sant.

No kjem eg til det eg egentlig skulle skriva. På trening gjør eg sånne her ting:

Knebøy: du har vekt på skuldrene og bøyer ned i knærne som om du skal setta deg på huk, og reiser deg opp igjen. Er liksom kongeøvelsen det her, du bruker omtrent halvparten av alle musklane i kroppen og blir fullstendig kaka. Eg får denna ganske dårlig til fordi eg er så innigranskauen stram i hoftene eller foran på låra.
Beinpress: du ligg i 30grader ca, har beina på ei plata som du dytter vekk frå kroppen. Detta er ein (stusselig) erstatning for knebøy.
Benkpress: sånn standard som du har sett Arnold gjøra, bare at eg tar dei frå skrå benk, og kanskje med pittelitt mindre vekt
Haler og drar i kablar: du held ein kabel som er festa på kvar si side i kvar hånd, og så fører du armane sammen foran kroppen.
Dips eller kanskje dypp, der du løftar kroppen opp og ned fra ein benk. Du har hendene på kanten av benken og kroppen i "sittande" stilling foran. Dips skal egentlig tas med heile kroppen, men slik gjør eg det enn så lenge.
Nedtrekk: du drar ei stang med vekt ned mot brystet
Planken: du står på albogar og tær, og held kroppen parallellt med golvet så lenge du klarar.
Situps
pluss litt småplukk som det fell seg. Og av og til armhevingar sånn for skøy.

....og intervallar! Eg har sikkert sagt før at eg HATER å springa. Men intervallar er kjekt! Ikkje å måtta springa i seige 30minutt, men bare fira små minutt om gangen. Kanskje to-tre eller fira gangar? Det passar meg ypperlig. Når du er dausliten og har mest lyst å dø, så kan du trøsta deg med at det bare er et minutt igjen! Ha, det klarer eg, tenker eg då. Men kor mykje trøst er det i å tenka at det er 40 minutt igjen???...blæææ, då hadde eg gitt opp med ein gang. Eg kan godt holda på i 40minutt. Men når du får pausar innemllom så føles det ikkje så...ehm, drit, i mangel på et bedre ord... (huff)

I starten sprang eller sykla eg mini-mini-intervallar, to minutt lavt tempo og bare et halvt minutt høgt tempo. Det er NOK I MASSEVIS når ein er nybegynnar.

Moralen kjæm nu: Det viktigste for meg var å starta i det små og få til litt etter litt. Lika viktig er det at eg har funne ein treningsform som passar mitt utålmodige og ufokuserte håve. Eksplosivt heiter det vel. KA-BLAM! Og får eg samtidig så fine armar så klager eg ikkje...

Bildet er av ein kvinnelig kroppsbyggar og er tatt av den amerikanske fotografen Robert Mapplethorpe på 70 eller 80-tallet ein gang.

Ka synst du er den kjekkaste treningsformen?

Mørkemat

2010-04-28T19:47:00.003+02:00

Eg ane ikkje kossen det ser ut her,kem som er her, kossen mannen som står ved bordet vårt ser ut, om det er kvit eller raud duk på bordet eller om det står nokon rett bak med med ein sabel, klar til hogg. Kanskje finn eg det aldri ut. Kjem eg ut herifra i live?

Sånt surrar gjennom håvet når ein er på sitt første besøk på dunkelrestaurant. Mørk reastaurant, altså. Uten lys. INGEN lys. Stummande mørke. Med litt angst.

We do not serve you snakes or spiders, forsikrar servitøren oss mens vi framleis sit oppe i lyset og ser på menyane. Haha, seier vi.

Men når du sit der nede i mørket og tenker på den potensielle sabelmannen, då er det liksom ikkje så haha lenger. For atte tenk om atte dei KUNNE jo strengt tatt ha gjort det...servert oss edderkoppar og sneglar altså.

Vi bestiller i lyset. Så blir vi ført ned ei trapp inn ei dør. Her ventar kelnaren vår på oss. Han leier oss til bordet. Og der sit vi. Fullstendig hjelpeslause uten synet vårt, litt nervøse og spente og eg ganske skvetten i forhold til den kanskje ikkje innbilte vampyren som sit på mi høgre side (men eg fortel meg sjøl at dei lysar vel i mørket, gjer dei ikkje?).

No er det vi som har eit handikap. Kelnarane her er nemlig blinde. For dei er det ein heilt vanlig situasjon å ikkje ha noen synssans, så dei har stålkontroll. Vi sit og fniser og skvetter og dypper fingrane i dippen og oppførar oss velso nokre grisar. Noen av oss tok vel til å lika så greit hoppa over bestikket når siste rest på fatet skulle inntas, og det var ingen dum taktikk.

Ja, for maten var så fantastisk at fatsleiking var på sin plass. Noe av det beste eg har smakt. Prøv om du kan!

Bier hunt

2010-04-26T10:14:00.007+02:00

Foto: Jenny Tøn

Vi elskar sightseeing...

Berlinerord er oppretta!

2010-04-25T09:33:00.002+02:00

Her kan du finna ny ordkunst kvar dag: Berlinerord.

No har Jenny ogMonika kome,og dei har løyst eit av dunkelproblema,nemlig lyset i gangen. Kort fortalt: Den lysande raude knappen var ein lysbrytar og ingen brannalarm. Og lyset har timer, derfor slår det seg av av seg sjøl etterei lita stund. Lure tyskarane.

Dunkelt

2010-04-24T09:21:00.005+02:00

(Då har eg endelig klart å kjøpa USB-kabel,men det var så klart feil type..;)

No kan eg fortella om mørke saker. Eg får Beøk av Jenny og Monika i dag, og dei vil altså på ein restaurant der det er heilt mørkt. Dunkelrestaurant heiter det. Du et i stummande mørke. Kelnerane er blinde. Det skal visstnok vera ein opplevelse forsansane og sånn. Litt skummelt og veldig spesielt. Gler meg.

Eit anna dunkelkammer er gangen i blokka vår. Eg forstår ikkje kvifor lyset alltid er av i gangen, for eg ser jo faktisk ingen ting og om kvelden når det er mørkt ute bruker eg ganske lang tid på å komma meg gjennom gangen med sykkelen,låsa opp bakgårdsdøra, ut i bakgården, tilbake og låsa, finna trappa, og så opp til leiligheta. Har tyskarar innmari godt nattesyn? Det er noen raude lysande knappar her men dei ser sånn ut som brannalarmar så eg tør ikkje trykka på dei. Kanskje det og er ein opplevelse for sansane, hittil har eg bare fått blåmerker.

Nok dystert. Ord for dagen: Berlinerbolle.

Eg oppretta ein eigen blogg for kunstordene.

Knut ist gut

2010-04-23T09:36:00.002+02:00

Første kunst er unnagjort,men pga USB-krøll kan eg ikkje offentleggjera det enno. Det er i alle fall sykkelkunst, som kjem i løpet av dagen.

I mellomtida kan dåkke kosa dåkke med KNUT (som og er eit av orda eg skal laga kunst av).

Askefest

2010-04-21T14:59:00.003+02:00

Detta skulle egentlig ha skjedd på fredag kveld, men no vart det onsdag ettermiddag i stedet. Eg drikk te i ein fantastisk leilighet i ei gjev gata i uovertrufne Berlin. Imellomtida har eg kjørt bil, tatt fly,missa fleire fly, tatt tog, haika, tatt ferja og tog igjen og jammen kom eg meg ikkje fram uten noen men utenom litt trøtt etter ei natt i baksetet på ein bil. For ein gangs skylda skal eg skryta av VG og eg må bare si at den der Haikesentralen er det mest geniale eg har sett på ei god stund. Folk hjelp kvarandre å komma fram, tar med seg ukjente, eller leiger bil, buss og båt i lag og set i gang. Fly blir overflødige og vips er alle kriser løyste. Statsministeren har blitt god på ipaden høyrer eg så han treng vel heller ikkje fly nokre stader meir. Og eg har erfart at jo eg likar å reisa på landjorda, akkurat sånn som eg trudde. Ordnung ass! :D

Men. Takk til VG, takk til det hyggelige paret fra Asker som lot meg få sitja på, takk til Mari som tok imot meg på kort varsel (og lot meg gå på endå kortare varsel) i Oslo, takk til Berlin som ligg så fint til rett utanfor vindauga mitt. No er det ut og skaffa mat til ein skikkelig askefest (HOOOHO).

(Prosjekt Ordkunst byrjar ganske så snart. Dagens ord må trekkast fyrst. Og husk at eg tek imot ord fortløpande fram til 1. juni- samt alt anna du har lyst å dela med meg)

Lykkelig vukanutbrudd

2010-04-15T10:53:00.004+02:00

Næmmen, blir det ingen flytur???

I stedet for å gremma meg over at eg mest sannsynlig ikkje får reisa til Berlin i morgon likavel (pga noe så råkkenråll som vunlkanutbrudd!), listar eg opp ting som er FANTASTISK med ein to eller tre ekstra dagar i Vadsø:

- eg får tatt fredagsøkta på treningssenteret i stedet for å råtna vekk på Gardermoen
- eg rekk å eta opp knekkebrøda, samt kesamen og makrellen i tomaten som står i kjøleskapet
- færre dagar vekke frå dei eg er glad i
- færre dagar med lønnstrekk
- steike fint vær i Vadsø no!!!

Say no more!

Gje meg eit ord så gir eg deg kunst

2010-04-10T12:13:00.003+02:00

Har du lyst å bestilla eit kunstverk? Gratis og gøy!

I april og mai skal eg bu på kunstnarbustad i Berlin. Kvar dag kjem eg til å laga eit kunstverk ut frå eit ord eg har fått. Derfor samlar eg på ord å ta med på turen.

Eg veit at du som les detta har ALT som skal til for å hjelpa meg. Du er nemlig grei, du kan norsk (og ikkje minst beherskar du begge målføre), du har høyrt om Berlin, og du har åpenbart tid til overs. Derfor spør eg: Har du eit ord å gje meg?

HOW TO:

- tenk på eit eller fleire (gjerne MANGE) ord du forbind med Berlin

- skriv dei i kommentarfeltet under eller send på melding til meg

Du kan godt betrakta det som ein bestilling. Om ordet du vil gje meg er “vandal” bestiller et stykk vandal-kunst. Mediet kan vera så mangt men eg er fillustratør og otograf av utdanning, journalist av vane, gallerist av yrke og ikkje så aller verst til å strikka,så det gir vel noen peikepinnar. I dei fleste tilfeller må eg i alle fall bruka foto og video for å formidla det eg har produsert.

Den gjeve kunsten vert presentert på bloggen min i fyrste omgang, utvalgte perler på heimesida til galleriet eg arbeider på, og når eg kjem tilbake blir det mest sannsynlig utstilling men det er ikkje banka enno.

(For dåkke som har Underskog: eg har eg posta samme forespørsel der. Men eg vil så veldig gjerne høyra frå dåkke som les her og)

DANKE!

Kroppen slår seg vrang

2010-04-07T15:15:00.004+02:00

I natt våkna eg av at eg måtte på do eller noe. Og av ein eller anna grunn så krølla eg meg sammen på ein rar måte, ved å svaia ryggen opp frå madrasso. Då sa det liksom pang fra nakken og nedover langsmed sido av skulderbladet. Det kjentes ut som pang i alle fall. Og det har gjort vondt siden.

Sånn føles det. Og der fikk dåkke ein nakentegning.

Så no er eg litt invalid, uvisst av ka for ein grunn. Vanligvis er det datamaskina sin feil, men no skjedde det altså på venstre sida. Eg skylder på lørdagens litt intense skigåing (bakglatt!!!) og sjølvsagt svake gener (skjønt akkurat til skigåing burde genene mine vera ålreit).

Tips til lindrande aktivitet blir satt VELDIG stor pris på. Har ikkje badekar, men rikelig med tigerbalsam. Hadde eg hatt begge deler skulle eg gjerne kombinert dei.

Au.

Er er BØFF RØFF og TØFF

2010-04-04T22:44:00.003+02:00

Dagen i dag er ein stor dag i heimen.

Eg har tatt armhevingar.

Eg! Armhevingar! 3 drøye lifts frå bakken og opp! På tærne ikkje på knærne! FOR ALLER FØRSTE GANG. I dag.

Og kor skjedde det? Havnegata, Vadsø, seff. Where winners are made.

Snart gruser eg deg G.I. Jane.

PS: for dei av dåkke som kanskje synst det høres lite ut skal eg bare si at dåkke ANER ikkje kor inn i granskauen heftig tungt det her er dersom du ikkje har kroppsbygningen din med med på laget. Så tei truten! Dåkke hakje peiling!

Death by Marmite

2010-03-30T10:36:00.009+02:00

Eg blei glad då eg fekk denna pakken i posten.

Først: TUSEN TAKK HILDE!

Så: Marmite er Englands nasjonalpålegg. Marmite består for det meste av gjærekstrakt, som er eit slags avfallsstoff (eller overskuddsstoff) som blir igjen etter ølbrygginga. Litt sånn som det ein lager brunost av kanskje (og ka heiter det no igjen)? Marmite er meint til å bruka som pålegg og buljong. Smaken er så intens at du må vera litt forsiktig i starten. Definitivt ein såkalt acquired taste....

Første gangen eg smakte marmite var høgst ufrivillig, som ein innsneke ingrediens på ein eller annan ferdiglagd trekantsandwich eg kjøpte meg ein gong der i midlands. Å fytti katta det smakte grusomt, og gjett om det havna i søpla (eller do). I etterkant har eg tenkt at eg må ha mislikt smaken fordi eg ikkje ante ka det var. Å eta noe du ikkje aner kva er, er i beste fall litt ubehagelig og skremmande. Spesielt når det smaker MARMITE av det!! For Marmite smaker veldig sterkt av...eeehhh...Marmite. Som eg best kan besktiva som ein konsentrert smak. Med salt.

Marmite vart produsert på ein eller annan ye olde plass med eit bryggeri i England frå starten av 1900-tallet. Pålegget kjem på små fancy glass med skrikande gul etikett som har vore ganske uendra siden starten.

Marmite har både sine tilhengarar og innbitte motstandarar. Har du Marmite på kjøkkenbenken får du enten ein ÆSJ eller ein NAM-reaksjon frå besøket, spesielt når du er utlending, då dine britiske gjester vil enten A) rosa deg opp i skyene for bra stil og anbefala deg den store Marmite-kokeboka, eller B) befri deg frå styggedommen før det er for seint.På dei aller fleste britiske internettfora vert det før eller seinare oppretta ein eller fleire marmite-trådar der desse to gruppene kranglar. Og før eller seinare kjem ein og påstår at dei kjenner nokon som har døydd som følge av Marmite-inntak.

Nam seier no eg. My mate Marmite.

Meira marmite her.

Pust ut

2010-03-14T14:04:00.003+01:00

Fem dagar som veiledar på ungdomsskulen under årets Skapende Uke. Fotokurs. Fotosafari i Kiberg. Trening trening og trening. Det har skjedd denna veko. Det som ikkje har skjedd, er at eg lage mat til kjæresten min, gjør noe som helst av husarbeid (utover å skru av kaffitraktaren), måke snø, er på min vanlige jobb, svarer på e-postar eller holder styr på noko som helst. Altså:kaos. Derfor pustar eg ut i dag og lader opp til i måro, då eg skal starta ei veka med Sakte, Sikkert og Strukturert arbeid.

Tøffe Lars har denna veko vert i Alta og lest på Litteraturfestival. Han kom heim med sjokolade,kaffi og ei bok som heiter Hushjelpen av Kathryn Stockett.

I dag skal eg derfor lesa bok, slækka på min sunne livsstil ved hjelp av sjokolade, kosetrena litt og klemma på kjæresten og katten.

Næring på bøtta? Nei takk!

2010-03-06T22:24:00.003+01:00

Alle som har vore innom Kinsarvik frukt og grønt i Bergen, diverse kostholdsbutikkar, eit litt oppjazza treningssenter, eller dei aller aller fleste internettsider som handlar om styrketrening, har sett gudekropp på bøtta. Det vil si proteinpulver. Mammoth, mutant mass, weight gainer, muscle juice. DEILIGE reklamar for diverse preparater som skal gjøra deg til ein gresk gud. Hovedsakelig promotert av glinsande, nøttebrune, radmagre mennesker som det ser ut som nokon har blåst full av luft.

Eg har full forståelse for at folk vil bygga musklar. Eg synst musklar er fint. Og eg er hellig overbevist om at mange fleire har godt av å trena meir styrketrening enn dei gjer. Spesielt jenter. Og spesielt sånne jenter som meg, ikkje direkte sporty typar som heile livet har slete med ekstra kilo og fått beskjed om at det einaste som hjelper er å jogga og eta gulrøtter, vi har har veldig godt av å trena styrketrening. Og vi har godt av masse proteiner!

Protein finst heilt naturlig i eit lass av matvarer. Ganske greie matvarer og. Kjøtt, egg, mjølkeprodukter, brødmat og bønner...I dei siste vekene har eg surfa ein del på nettsteder for styrketrening og lignande. Det ser ut til at det er ein kultur for at folk som trener styrke treng å trø innpå med ulike monster mass-byggande pulver frå bøtta. Ein skal vel ha ca. 1,5 gramprotein per kroppskilo når ein trenar styrke (meir om ein trenere heftig styrke). Men hallo. Å få i seg 100 gram protein per dag er ikkje vanskelig. Det er ikkje komplisert. Det er ikkje noko som krev at du et ekle ting, unormale ting eller dyre ting. Og det krev i alle fall ikkje mammutpulver. Det krev at du gidd å eta ordentlig. Og hvis du er interessert i at kroppen din har det bra så gjør du jo det.

Selvfølgelig gjør det meg fint lite at folk bruker proteinpulver. Og for dei som kjører knallhardt, eller som konkurrerer i sånne muskelting eg har liten peiling på, har det sikkert noe for seg. Men eg blir litt sprø av å bli presentert for proteinpulver, shakar og barar som ein essensiell del av kostholdet bare fordi eg prøver prøver prøver å bli sterk nok til å ta ein einaste liten fåkkings armheving uten å detta saman som eit håndkle.

Hytteost e mye bedre enn pulver! Proteiner, kalsium og kos.

Bestevenninno mi

2010-02-27T18:24:00.006+01:00

Gata vår, Dunkley street i Whitmore Reans. Eit skikkelig shabby strøk.

18 år gammal i Wolverhampton traff eg ei som vart bestevenninno mi. Ho var litt som meg: skeptisk. Ikkje heilt komfortabel med hverken landet, byen, studiet, maten og været der vi oppholdt oss. Og ikkje minst delte vi ei djup og inderlig mistru til ignorante engelskmenn, sjølopptatte franskmenn og blåste spanjolar som ikkje kunne engelsk. Needless to say, vi vart ikkje ein populær duo. Men vi hadde det kjekt i lag. Før eg traff ho kjente eg meg som ein vennelaus fjomp.

Vi trengte kvarandre litt. Ho var nydumpa av den franske kjærasten, som snart blei til halvdumpa som sidan vart til gjenforent. Eg trengte ein venn som var der heile tida. Kjæresteproblemene fikk eg full innføring i, og vart den støttande venninna som fungerte som livspartner når kjæresten ikkje virka. Og egentlig ellers og.
Etter første året flytta vi saman, stod samla mot ein felles fiende i huset, sidan TO fiendar, og støtta kverandre gjennom superturbulent tenåringsfjas som i ettertid er så fjortissete at eg lar vær å utdjupa. Vi spiste i lag, slanka oss i lag, sleit i lag, drakk i lag. Ei felles venninna sa at vi levde i symbiose. Heilt korrekt observert. Vi var som eit merkelig ektepar.

Vi er grunnleggande forskjellige på mange måtar, og vennskapet var milevis frå å likna knirkefritt, men eg kan trygt si at uten ho hadde eg ikkje overlevd Wolvo.

Etter to år flytta vi kver til vårt. Eg til London, ho til ein annan by i Sør-England, for å ta kver vår mastergrad. Etter denna var over jobba eg ei stund i London før eg flykta heim igjen av litt kjipe årsaker. Litt før avreisa var bestemt introduserte ho meg for nokon eg blei veldig begeistra for. Ei stund seinare forstod eg at begeistringa var bortkasta, og ikkje før eg kom heim viste det seg at eg hadde blitt lurt på trasigste måte, og mista venninno mi samtidig. Mye stygt, fullstendig grimt samlivsbrudd type tragisk. Kombinert med ein ganske ærelaus retrett frå det store utland til den pittelille heimstad føltes det som om prosjektet Ingerid endelig hadde havna i dass på alle tenkelige måtar.

Over fira år har gått sidan eg var i dass. Veldig mye har skjedd. Livet mitt er meir annleis no enn eg kunne ha drømt om då (somn det alltid er fira år etter). Nokon gongar i løpet av denne tida har ho tatt kontakt. Som eg alltid har ignorert, og med letthet: eg har ikkje hatt noe behov for å ha kontakt. Etter ei stund berre forsvant ho ut av bevisstheten min.

Men i det siste har ho dukka opp att. Her om dagen vart eg mint på ho fordi eg såg skodespelaren Jean Reno på TV. Ein av våre "greier" var å dyrka Jean Reno. Men i stedet for å bli sint og bitter ved tanken på kor teit denna venninno var med meg, tenkte eg på kor dumt det er at vi ikkje har kontakt lenger. Eg har ingen som serverer meg sorbetis med grappa, gauler med til Rammstein eller gir meg ei skrapa når eg oppfører meg totally pink in the head.

Eg brukte fira år men no er eg ikkje sint lenger. Når eg brukar meir energi på å vera sint enn på å ikkje vera det, då er eg ikkje lenger sint. Sånn. Gone. Eg er meir glad i enn sint på ho.

I dag sendte eg endelig ein e-post. Kanskje får eg igjen bestevenninno mi, kanskje ikkje. Uansett så veit ho no at eg ikkje er sint lenger. Det kjennes veldig godt.

Yard'en vår i Dunkley street. Molineux stadion bak.
Vi pleide å setta øl her ute, heilt til naboen klatra over gjerdet og stjal den (vi tok revansj ved å kasta pannekaker over i deiras yard. Modent.)

Testedagboka

2010-02-25T22:01:00.005+01:00

1.april skal eg skriva i Vadsødagboka. Det er ei dagbok som Vadsø museum set saman. Dei får 365 personar som befinn seg i Vadsø til å skriva dagbok for ein dag. Eit litt rart prosjekt for eit museum kanskje, men artig.

Eg fekk tips om ka og korleis eg kan skriva om dersom skrivinga ikkje glir av seg sjøl. Det glir nok VELDIG lite av seg sjøl, så eg tenkte å benytta meg av dei tipsene eg har fått frå museet. Ganske standard greier: ka spiste du i dag, var du med på noko aktivitet, kossen var været, hendte det noe spesielt, nyhetene, etc.

Jajo. Er det noko som kan bli spennande å lesa om? Vi tester:

Kjære dagbok!

I dag stod eg opp litt seint, bevilga meg kaffi og frukost heima og kom derfor på jobb 20 minutt for seint. Siden sjefen er på tur føles det som om eg kan eg gjøra endå meir som eg vil enn vanlig. (Sannheten er jo at eg gjør som eg vil mesteparten av tida, derfor jobbar eg der eg gjer og ikkje der eg gjorde.)
Uansett så kom egopp på Galgebakken, konstaterte ekstremt snøfall og starta friskt på måkinga. Under snøen fann eg 17 sekkar ved som gutan på Asvo leverte for to dagar sidan, som noen hadde "glømt" å ta inn. Røykarane på Statens hus fekk sjå eit fint eksempel på straffen for latskap medan eg bantes, gravde fram frå snøen og bar inn sekk etter sekk etter sekk.
Ein annan konsekvens av latskapen var jo at det var jævlig kaldt på galleriet, for søkkblaut ved brenn ikkje spesielt godt. Og ja, vi fyrer kun med ved på galleriet. For det er så koselig :)

Når eg er aleina på jobb får eg ofte satt i gang med ting eg har utsatt, så i dag skjærte eg passepartout til bilete av kunstnarane Eva Langaas og Kristian Finborud, som har låge og lengta etter innpakning ei stund. Sidan skar eg eit til eit bilete av Vadsø sentrum slik det såg ut for x antall år sidan. Det sterkt gulna biletet er ifølge sjefen eit viktig bilde i kulturhistorisk perspektiv, for på bildet var ikkje heile delen av Sentrum skule bygd, men for meg er det mest eit gulna bilde.

Fram til ett-to tida var det ikkje ein einaste kunde, så eg fekk god til til å fjasa rundt og svara på e-postar og gjøra dagleg leiar-gjerninga utkledd som stril i strikkajakka frå Nordhordland.

Dagens siste kunde kjøpte dei to siste eksemplara av Vakre Varanger, som og er utseld andre stader. Fotograf Arvid Sveen er den som har tatt dei beste naturfotografia av Varanger, av dei eg har sett i alle fall. Så det var faktisk litt trist å pakka verdas siste Vakre Varanger inn i glansa papir og bytta dei mot pengesedlar.
Når eg omgir meg med fine ting heile dagen, er det kanskje ikkje så rart at eg vert litt knytta til dei. Og vice versa med alle tingene eg synst er gudsjammerlig schtøgge...

Midt på dagen åt eg to sitroner. I går åt eg tre. Det kan umulig vera bra for magen min å eta så mange sitroner.

Klarte å komma meg heim til vanlig tid. Galleriet har som motto at vi alltid har åpent litt lenger enn resten av handelsstanden i Vadsø. Er det kundar er det åpent. Men uansett så finn eg alltid noe viktig som må gjørast fem minuttfør stengetid, og blir derfor ein halvtime ekstra. Som sagt, vi har det veldig koselig på jobb.

Middagen heima besto av pølsa og potetstappa og eg blei så stappa at eg måtte legga meg i senga etterpå. Det måtte Lars og, så det blei til at vi bolla i stedet for å strekka oss (eller ka det kalles), veldig bra valg spør du meg.
Etter litt sløving og kaffi fann eg ut at eg måtte på restitusjonstrening for å unngå å bli stiv etter styrketrening, hardcore snømåk og vedbæring.

Eg trener på Vadsø treningssenter ca annakver dag. Men siden eg no skulle trena lett så visste eg ikkje heilt ka eg skulle gjøra etter at eg var ferdig med oppvarmingen, så det blei ein 40minutters oppvarming før eg gjekk heim igjen. Og måkte endå meir goddamn snø.
Sidan vi bur i Havnegata er plogen ivrig på oss, han tar opptil fem-seks rundar utanfor her per dag, og hiv all snøen ut på sidene. Han meiner det godt, men snøen barrikaderer både oss og den lille sennepsgule bilen vår. Sidan eg treng bilen i måro og er sånt eit morratryne,må eg fjerna snøen i dag. Ber om at plogmannen held seg unna til i måro tidleg.

Inne finn eg etterkvert ut at langrennslaget vårt har vunne gull på stafetten. Eg har alltid synst Kristin Størmer Steira er ganske så pen (og sikkert veldig grei) så eg unner ho det første OL-gullet.

Katten vår, Øyvind Arvola, har no satt seg fast i det nye golvteppet. Igjen. Han er ganske dårlig til å trekka inn klørne.

God natt!

PS: eg åt jogurt med mandler og aprikos til kvelds.

Du som lesar kan no evaluera detta dagbokinnlegget. Duger det for Vadsødagboka?

TØFFE MEG!

2010-01-28T21:16:00.003+01:00

I dag har eg vært tøff. Gjort noe eg aldri trudde eg skulle makta å gjennomføra. Trossa angst beven og ISSUES til fordel for mitt eige velvære.

I dag, kjære lesar, har eg vist meg offentlig med ei kondombuksa. Det vil si ein av dei treningsbuksene som sitter sugd på kroppen din, og avdekker kvar minste detalj om hud, musulatur, beinbygning, fettprosent og appelsinhud. Hvis ein ser godt etter kan ein sikkert tella kjønnshår.

Omtrent sånn som det her:

Og gjett ka? Ingenting skjedde!
Ingen stirra vantro, ingen lo, ingen brydde seg.
Jo, ein ting skjedde: eg hadde bedre bevegelsesfrihet, og slapp å dra i buksa annakvart minutt fordi den var på vei ned.

Alle som har vore på treningssenter veit at dei aller fleste, i alle fall jenter, går med denna typen bukser. Så kva er den bigge dealen?

JO:Dåkke som har sett meg i levande live, veit at eg hakje akkurat sånne bein som ho som stod og modellerte her.
Mine bein er (ifølge mitt eige kritiske blikk) ein fin blanding av kalvbeinthet, ridebukselår og kanonknær, med noen kilo for mye. Med påfølgande dårlige sjølvbilde har eg vært ganske flink til å føla meg fæl opp gjennom åra. Ikkje minst på treningssenter med andre mennesker i, som alle (trur eg) eg besatt av kropp og utseende og mønstrar kvarandre med kritisk blikk.

Derfor har eg mange gangar lovt meg sjøl at eg aldri aldri skal komma nær bukser av detta slaget. At eg aldri skal utsetta noen for det synet- eller meg sjøl for skammen. Ei heller skal eg gå i korte skjørt eller bukser som går inn i beina, leggings eller treggings eller whatnot...

Etter i alle fall to-tre år som samanhengande trenande menneske har eg framleis den samme pæreforma kroppen, men eg har ikkje heilt den samme innstillinga. Eg har begynt å bli DRIT LEI av posebukser som kun sitter på meg fordi dei skjuler meg. Bukser som slenger rundt anklane og er i veien. Tunge svære bomullsbukser som blir tyngre og tyngre synonymt med aukande svette (varme er dei og!). Dei passar gjerne dårlig, og er som regel så lave i livet at å ta skikkelig knebøy er synonymt med å flekka ræv til treningskameratane dine.

Konklusjon: eg går med klær som hindrar meg i å trena skikkelig.
Kvifor? Fordi eg er litt teit. Eller kanskje litt feig. Det er ikkje så viktig.

No har eg uansett bestemt meg for å behandla meg sjøl litt bedre. Og gi litt meir faen. Så blæ så.

Stormande høgder

2010-01-26T22:57:00.003+01:00

Sola er tilbake og vi gler oss til sånt her vær.

Vi er lova storm, men som vanlig er det berre litt vind, som ein annan stad langt vekke i det nordnorske landet er ein storm. Eg kom meg trygt både til og frå jobb, utan ein gong å få ein søppeldunk i håvet. Styrkeprøvane er definitivt få for det moderne mennesket. For å kompensera avanserer eg stadig med manualane (sjølv om det er nedtur når alt eg trudde var kilo visar seg å vera pund).

Ein annan stad det stormar berre litt er på Galgebakken galleri, der eg vrir håvet for å komma på noko fornuftig å tilby det kunsthungrige publikum, og jakten på nye kunstnarar resulterer av og til i jubelrus, av og til i sure sitroner. Pingvinsalget er for øvrig i full gang.

Vi har og ein publikumsstorm: For tida vil alle vadsøjenter på fotokurs, noko som er stor stas. Kurs for 8 blei til kurs for 12 med seks som venter til neste anledning byr seg. Eg har altså konstatert reell kødannelse i Vadsø på eit arrangement som hverken serverer alkohol eller Blacksheeps-autografar. Og det er vårt arrangement. Det er kjekt, det!

Når ting veks på kroppen din

2010-01-11T22:40:00.003+01:00

...og det hverken er hår eller kviser, då burde alarmen gå.

Men det er faktisk ikkje mutasjon eller gøyale effektar av radioaktiv stråling som tyt ut.

Nei! Det er faktisk ein muskel!

Og det er for ein gong skuld ikkje kjevemuskelen (surt gummigodt krev eit hardt regime av kjeftament-trimming). Det er noen greier i skulderregionen. I beina. På magen? Til og med i fingrane kanskje. Dei kjem faktisk i fleirtalsform.

Og det er digg!

Og det gjør vondt! (sånn au au au sier den nyoppdaga muskelen)

Etter at eg fekk lyst å trena igjen ein gang i desember har eg nemlig no på nyåret endelig tatt styrketreninga på alvor igjen. Eg har begynt på The less thinking more doing- programmet eg fann på den utmerka nettsida Stumptuous.com. Sida har ganske mange fine tips om styrketrening, men utan den irriterande reklamen for proteinpulver og monstermuskelmann-piller som infiserer dei fleste nettsidene om temaet. At det er tilrettelagt for kvinner er og veldig veldig OK.

For styrketrening er kjekt. Det har eg synst lenge, men har tidlegare stagnert i mangel på noe ordentlig program og dalande motivasjon. Noe seier meg at det vil vara litt lenger den her gangen.

17 kilo i benkpress er ikkje spesielt mykje, men for mine runde, tynne skuldre er det kanontungt. Og ein liten seier i seg sjølv. I knebøy klarte eg faktisk to ordentlige bøy med 40 kilo, men då lagde eg ganske rare lydar på andre runden.

*flex*

Sånn var det!

2010-01-01T20:19:00.004+01:00

1. Hva gjorde du i 2009 som du aldri har gjort før?
Svarte på spørsmål i Finnmarkens "I forbifarten"-spalte. Spørsmålet var om eg gledde meg til snøen kom. Eller til vinteren kom. Eller noe i den dur.

2. Holdt du nyttårsforsettene dine, og vil du fortsette å holde dem i 2010?
Hadde ingen forsetter, men eg har gnægd om det her før.

3. Ble noen som står deg nær mor/far?
Ikkje næraste familie. Men det kan jo henda uten at det er offisielt enno!?

4. Døde noen som står deg nær?
Nei.

5. Hvilke andre land enn Norge besøkte du?
Finland (men bare Nuorgam), Russland og Irland. Stusselig!

6. Hva ønsker du deg i 2010 som du ikke hadde/fikk i 2009?
Vedteig og road trip i Norge.

7. Hvilken dato vil du huske best, og hvorfor?
1.august, då vi flytta inn i Havnegata. Eller vart det den 2.?

8. Hva er det største du oppnådde?
Få fyr i ovnen. Både heima og på jobb. Og det er det to ovnar!

9. Hva er den største fiaskoen?
Tre mislykka forsøkpå å laga sjokoladekaka Nemesis. Kvar einaste ein endte i dass. Her er den siste av dei tre:

10. Har du vært syk eller skadet?
Eg vart litt sjuk i romjula. Men skadd har eg ikkje vært på veldig lenge. Litt museskulder då eg var nettsjef på mitt ivrigaste i vår.

11. Hva var det beste kjøpet ditt?
Halvparten av Havnegata 33B seff! Berre sjå:

12. Hva brukte du mest penger på?
Huset der og.

13. Hva gjorde deg virkelig, virkelig, virkelig glad?
At Lars og Øyvind ville bu i lag med meg.

14. Hvilke sanger vil for alltid minne deg om 2009?
Kanskje Bolla Bølla. Og jammerlåta som vant grand prix, dessverre.

15. Sammenlignet med samme tidpunkt i fjor, er du …
* Lykkeligere eller ulykkeligere? Lykkeligare
* Eldre eller klokere? Eldre.
* Tynnere eller tjukkere? Tjukkare
* Rikere eller fattigere? Rikare, men med meir lån.

16. Hva gjorde du for lite av?
Synst godt eg hadde plass til å skvisa inn endå meir kakao, kjærestekosing, spinning og skitur. Og ja,eg las veldig lite.

17. Hva gjorde du for mye av?
Surfing på kvinneguidens uutømmelige forum for oss som likar real life såpeopera. Det er ei farlig hengemyr av innbilte intriger, bedre enn Ricki Lake ogJudge Judy til saman.

18. Hvordan feiret du jul og nyttår?
Julaften: I Odda med familien og Lars.
Nyttårsaften: Her i huset med gode vennar og god mat.

19. Var du forelsket i 2009?
Om atte!

20. Hva så du helst på TV?
Såg på Frustrerte fruer i vår, og hadde lang TV-pause til i høst då eg såg på Livet i Fagervik. Nyheter innimellom. Begynner å bli gammal.

21. Hater du noen nå som du ikke hatet på denne tiden i fjor?
Huff, det tør eg ikkje skriva vel!

22. Den beste boka du leste?
Lite lesing i 2009. Mest strikking. Og strikkeoppskrifter sorterer eg under "verste lesing".

23. Hva var den største musikalske åpenbaringen?
Antony and the Johnsons. Trur eg begynte å høra pådei i år. Eller var det i fjor? Gildt var det okke som.

24. Hva ønsket du deg - og fikk?
Ein liten pusekatt!

25. Hva ønsket du deg - men fikk ikke?
Badstu.

26. Den beste filmen du så?
Ikkje 2012 i alle fall.

27. Hvordan feiret du bursdagen din?
Kakefyll i heimen.

28. Hvilken enkelt ting ville ha gjort hele året mer tilfredsstillende totalt sett?
Eg sku godt likt å vera kordamo til Erasure.

29. Hvordan skildrer du din egen klesstil i 2009?
Bevegar seg med stormskritt mot "frilynt, fresk og femti"-stilen. Men sånn stigmatisering skal eg slutta med.

30. Hva holdt forstanden oppe?
Eit sårt tiltrengt jobbytte.

31. Hvilken kjendis likte du best?
Spørst ka for ein kjendis som likar meg best!

32. Hvilken hendelse opprørte deg mest?
Hendingar som kun var reelle i mitt eige hovud.

33. Hvem savnet du?
Familien min og vennane mine som bur langtvekkilainen.

34. Hvem var den beste nye personen du ble kjent med?
Fleire fine folk. Blei for eksempel litt kjent med Inger Johanne før ho drog, og det var stas. I haust blei eg kjent med min nye sjef. På Finnmarken vart eg og kjent med fleire nye kolleger i vår før eg stakk.

35. Hvilken nyttig erfaring har du gjort deg?
Ikkje alt er verdt å bry seg med.

36. Sitér en sangtekst som oppsummerer året?

doo doo-doo, doo-doo, doo doo doo

18 timar på tortur

2009-12-28T23:58:00.003+01:00

Egentlig er 18 timar Odda-Vadsø heilt latterlig kort reisetid. For ikkje så himla lenge siden var 18 timar latterleg kort reisetid Odda-Bergen.
Men når du vaknar halv sju med oppsvulma hals, feber og tre timars uroleg søvn bak deg, då er du ikkje klar for 18 timar med ein så ufyseleg, harry og ubekvem reisemåte som fly er.

Skulda var sjølvsagt mi. Som reiseoperatør for huslyden bestilte eg nokre etter mitt syn rasande billige billettar (3700per pers tur-retur frå Kirkenes til Bergen), men på eit eller anna mystisk vis gjorde eg dette utan å registrera at returen innebar 6 timars venting på Gardermoen i Oslo før flyet for nordover.
Ille det, men noko verre var det at vi ikkje hadde nokre moglegheiter til å koma oss frå Odda ein søndagsmorgon for å nå eit fly frå Bergen kl. 12. Ingen snøggbåt. Ingen buss via Kvamskogen. Ingen buss via Kvinnherad. Ingen ting.

(Mellom Bergen og Oslo går det 20 fly om dagen. Men skulle vi få bytta til eit seinare fly frå Bergen måtte vi kvar betale omtrent dobbelt av kva som er vanleg for ein flybillett mellom Bergen og Oslo.)

Difor vart det slik at dei snille foreldra mine kjørte oss heile vegen til Flesland eins ærend for at vi skulle få komt oss på det unødvendig tidlege flyet og rekka dei seks herlege timane på Gardermoen. Ein liten forsinkelse men ellers som forventa. Når vi kom til Kirkenes var det nærmare 30 minus og vi kjørte i febertåko rundt fjorden etter ei økt skraping og førstehjelp til medtrafikantar med flatt batteri på flyplassen.

Rundt midnatt var dei 18 timane forbi. Skjelvande av feber og kulde og kvalme om kvarandre kunne eg endelig legga meg i mi eiga seng. Og eg tenkte: eg skal aldri fly meir.

Verda blir mindre, seier dei. Men det trur eg ingen ting på. Å forventa at ting skal vera så lettvint resulterer kun i skuffelse. 18 timar mellom Bergen og Vadsø er latterlig kort tid. Torturisk lang tid med mi innstilling.

Derfor synst eg at verda skal verta litt større igjen. Derfor synst eg at det skal ta lang tid å reisa. Og at reisa skal vera kjekk. Derfor vil eg prøva å ta den lange vegen neste gang. Vegen som buktar og snor seg, som tar lang tid, har avstikkarar, treng telt i bagasjen, eller sovekupe, solbriller, regnklede, kamera, godt reisefølge eller i alle fall ein pils og ei pocketbok.

Eg kjem heilt sikkert til å fly igjen. Men heretter vil eg prioritera å ha det kjekt på turane mine.

Takk, men nei takk

2009-12-12T20:32:00.003+01:00

Eg har latt meg riva med, ja kanskje til og med blitt så smått hjernevaska av det lille skredet av klimadokumentarar, -debattar og -konferansar som har herja på TV'en vår i det siste.

Så kom huslyden på at vi skulle gjøra noe som eg fekk ansvaret forå gjøra for mange månadar siden (men som var uforklarlege grunnar ikkje har makta), nemlig å klistra eit sånt klistremerke der det står "Nei takk til uadressert reklame" på postkasso. Så eg prøvde å finna ut kor eg kunne få tak i eit sånt. Søker og finn detta frå Grønn hverdag.
Men det koster jo pengar, i alle fall både ekspedisjonsgebyr og frakt. Dessuten blir det sannsynligvis sendt i ein konvolutt, og saman med ein eller fleire brosjyrar. Litt ironisk.

Og: Ifølge hainn Sta t er det "forbudt å levere uadressert reklame og gratis aviser til forbrukere som på en klar og tydelig måte viser at de ikke ønsker dette ved å merke postkasse og/eller inngangsdør."

Aha, ein treng altså ikkje det spesifikke merket. Å laga sin eigen lapp er lika dugandes.

Eg tenker: hvis Grønn hverdag er så opptekne av at det skal bli mindre unødvendig papir, burde dei ikkje oppfordra folk til å laga sitt eige merke?

Eg tok i alle fall og klipte opp forsida av gule sider-katalogen for å få ein flott og hissig signalfarge på skiltet vårt, som funker som bare det.

Vi har og bestemt oss for å bytta ut ein kjøttrett med ein vegetarrett i veko, og eg vil bli litt flinkare på å kjøpa økologisk.

Eg tar gjerne imot fleire grønne tips. :)

Mørketid = strikkebygo

2009-11-09T21:29:00.003+01:00

Som i fjor har strikkebygo tatt meg no på denna tida som det begynner å bli mørkt for alvor. Slutt på trening, uteliv, frisk luft og mosjon, hei hei kjære sofagropa mi. Strikking er og ein sosial aktivitet, kver onsdag har vi strikkeklubb her i heavenly gate. Mens eg prøver å knekka dei godt skjulte kodane til strikkeoppskriftenes uforståelige stammespråk er de fint å ha litt moralsk støtte rundt seg.

Eg har laga ei lita lua til kjærasten min for å kick-starta årets sesong:

juljuljuljuljuljul

2009-11-03T21:03:00.002+01:00

...det gler vi oss til.

(jula på bildet er ikkje identisk med jula i virkeligheten)

Det artige landet

2009-11-01T18:47:00.004+01:00

Hihi.

Endelig litt snø!

2009-10-26T11:15:00.003+01:00

Vakker utsikt frå mitt kontor: hengar med diverse, fin bil (egentlig to fine bilar, den blå er lik som eg hadde før), etanittnaboen og baksida av Statens hus (den tidlegare omtala profane makta).

I dag kom det snø. Og under snøen utanfor galleriet fant eg mellom anna masse ved. Fin og tidlegare tørr ved som noen, kanskje til og med eg, hadde glømt å bæra inn. Så no har eg bært ein god del ved, som eg fyrar ganske knallhardt med, mens eg gremmer meg litt over at eg har glømt nista i dag.

Her er forresten månedens slager på galleriet: reverefleks! På lørdag var det ei som kjøpte 12 stykker, det synst eg vitnar om ordentlig rev & refleks-entusiasme.

(du kan sjå fleire revar på heimesida vår)

Ti kvinnelege forfattarar

2009-10-09T11:48:00.003+02:00

I gårsdagens Litterær salong på Litteratursymposiet snakka Selma Lønning Aarø og Agnes Ravatn om at dei hadde utfordra den mannlege sjåføren sin på veg til Odda å nemne ti utanlandske kvinnelege forfattarar- i løpet av 30 sekund. Han klarte det ikkje. Dei to klarte det heller ikkje.

Klarer du?

Haust er heim

2009-10-06T23:02:00.003+02:00

No skal eg ut på tur igjen. Til Odda! Denna helga samlar heile verden seg i Odda, og ein vil jo ikkje vera dårlegare enn resten, så Gudlabadne hiv seg på flyet i måro for å besøka familie og forfattarar.

I løpet av tre uker har det skjedd ekstremt mye jobbmessig, med festival, utstillingsåpning, konsert, gjøring av ting eg ikkje kan og neglebiting til blods. No er det over (men du kan enno se utstillingen).
Nesten alt løvet er vekke frå trea, frosten har kome og no er sommardekka pakka inn i bua. Vi treng meir ved. Vadsøværingane er klare for vinter, men eg tar med meg detta siste lille halmstrået av haust i Hardanger før eg går i hi og to strømpebukser, og finn fram filten for juleverksted.

uber alles

2009-09-16T22:22:00.002+02:00

Sjå der! Då vert det kunstnarbustad i Berlin på meg til vaoren ein gong.

(om du klikkar linken: det er ikkje bustaden for bergensarane eg skal vera i, men ein nesten identisk i same hus, øyremerka for hardingar)

Galleri galge

2009-09-08T19:56:00.002+02:00

Foto: Line Holand

I dag har dagleg leiar på Galleri Galge endelig fått den proffe e-posten til å verka. Og jaggu klarte ho ikkje å få laga eit deilig rosa skilt og! Forunderleg nok var detta dagen då ho sjøl hadde rosa klær på seg. At rosa og rødt ikkje passar noko særlig sammen var det ingen som nokonsinne tenkte på når dei såg det flotte skiltet, hverken før eller siden.

Galleri Galge: fordi galleriet ligg på/rett ved siden av Galgebakken i Vadsø. Ifølge Statsbygg er kirka og Statens hus plassert på kvar sin ende av Galgebakken, for å symbolisera den profane og den sakrale makta. Vi ligg lika bak den profane.

Sånn ellers heiter vi I galleri og har fått oss heimesida.

No bryt eg eit løfte om gnæging

2009-09-01T10:47:00.004+02:00

Eg lovte meg sjøl at eg aldri skulle gnæga på alt det der som er så fryyyktelig her oppi gokk (heimen min), sånn som været, frukt og grønt-disken, mangelen på hipt og urbant, og flyprisane.

No klagar eg på flyprisane. Eg SYT om flyprisane. Følg med.

For fira dagar siden (fredag trur eg) søkte eg på flybillettar heim i oktober. Å hallelujah dei var billige. 2400 tur-retur, bestill i vei, men nei, ikkje noke kort å bestilla med (forvant på mystisk vis veko før). På mandag var kortet komt og eg skal bestilla den fine billige flyturen min, bare for å oppdaga at den har auka med omtrent 100% sidan fredag. No koster den 4400. Etter mye grynt og hves prøver eg å bestilla eit par gangar, men kver gang får eg opp melding om at maskina ikkje klarer å rekna saman prisane for turen og returen. Til slutt skjer det noe krøll og eg bestiller feil tidspunkt. Så er det å ringa til Widerøe og sutra, ingen sympati å få der men ein beskjed om at joda ho kan sjølvsagt endre til det tidspunktet eg skulle ha, men det blir dyrare.
Dyrare enn 4400?
Ja, no har den auka til 4900. På sju minutt.

Spørsmål: Koffor er det sånn at bussbilletten kostar det samme uansett, mens flybillettar blir heva og senka litt sånn etter torturtradisjonen med kokande olja?

SISTE: Eg var utro med Norwegian, og fekk reisa på til saman 2646 kronor. Nøgd no.

Usagt

2009-08-25T10:27:00.011+02:00

Venta på trappa

Når ting gjør vondt så hjelper det å si dei høgt. Eg har stor tru på den kuren. Men av og til så får eg ikkje til det heller. Eg åpnar eit lokk med noe ekkelt og stinkande i men som eg ikkje klarer å tømma ut. Det bare drypper litt ekkel gugge utover meg og alt eg tar i. Så går ein bare der og lukter vondt.

Men ignorance is bliss.

Kanskje eg skal ønska meg ein ponni til jul?

Ein ny verden

2009-08-20T19:09:00.003+02:00

Rocky road, Dublin

Eg har fått meg ein ny verden dei siste dagane. For første gang på veldig lenge er eg med og tar avgjørelsar, av og til heilt aleina. For første gang på veldig lenge har eg ansvar. For første gang på lenge kan eg gjøra akkurat det eg meiner er rett.

Eg trur pittesmåe bedrifter i det private næringsliv er skapt for meg. Om eg meiner det samme etter lenger enn fira dagar på jobb er usikkert, men akkurat no har eg det i alle fall fint.

HER BUR VI!

Vi blomstrar

2009-08-12T19:08:00.005+02:00

Huset er enno kaos, og eg har ikkje vaska klær på veldig lenge, men eg trur eg kan gi "sambuarskap med eige hus (og katt)" terningkast masse. Sjølv om Øyvind (katten) har lært seg korleis han kan opna soveromsdøra sjøl og komma opp i senga og spør om mat midt på natta, er det ei behagelig tilvære. Eg likar at noen er heima.

Men sjøl om innomhus er litt i limbo, må vi ikkje glømma hagen. Eller, eg glømmer jo hagen, men får heldigvis hjelp av han med bedre husk.

Så no skal vi velga vekster. Tviler på at våre blir lika fine som Vadsø hageselskap sine, som er avbilda her, men ein kan jo alltids prøva.

Dei som vil sjå fleire blomar kan gå på Skogsholmjordet, men fort, for dei heng allereie med nebbet.

Turings

2009-07-22T19:24:00.004+02:00

Vi har ikkje tura mye her i Kårhamn, siden lørdagens litt grå og kalde utmarsj har vi holdt oss til nordlandsbåten for frisk luft og mosjon. At eg er dårlig å ro har eg no fått bekrefta frå endå fleire uavhengige kjelder, men det går jo som oftast rett veg, om ikkje alltid den raskaste.

Men i dag gjekk vi tur opp på Kårhamstinden, eller nuten, eller fjellet.

Det ser jo slett ikkje verst ut må eg si. Og der kjem hurtigruta og!

Det vetle huset

2009-07-18T19:03:00.008+02:00

Ein fredag i juli eller kanskje slutten av juni såg vi ein veldig liten annonse for eit veldig lite hus i aviso. Tilfeldigvis satt vi på Finnmarken akkurat då, så då var det ikkje så langt å gå bort til huset, for det ligg bare noen hundre meter unna. Kanskje ikkje meir enn halvanna.

Det går jo an å se ka det er for noe, tenkte vi, og fant fram til rett nummer i gato, som var eit hus av rasen liten raud sjarmør plassert mellom to litt større av rasen toetasjers kvit.

Å se gikk veldig an, for selgaren var heima og vi fekk ein kræsj-tour rundt i det vetle huset. Som har 70 kvadratmeter, er bygd ein gang på slutten av 1800-tallet, og har tre vindauge ut mot havna. Foran huset går hovedvegen ("en fordervet innfartsåre", som noen ein gang presenterte Havnegata som), bak huset ligg ein pitte liten hage og eit lite anneks med platting for ekstremværsdagar (soldagar), samt plass nok for ein hagejockey.

Så vi tenkte oss veldig nøye om nar vi gjekk dei hundreogfemti metrane tilbake til Finnmarken og sa etter særs lite om og men JA.

Fast forward: I neste veka kan vi flytta inn i det vetle huset vårt.

Tenk at eg skal få bu i eit eige hus med utsikt, hage, anneks og ein liten veranda. Og på toppen av det heila, bu der sammen med den nydelig mannen (med katten) som eg likar så veldig godt. Så om noen lurer er det derfor eg er så glad.

(i klartekst: snart fæst i heavengate!)

Kos i Kårhamn

2009-07-18T18:04:00.004+02:00

...og på grunn av at dataen er heil hemma blir det svært få bilder å flæsha.

Vi er altså på ferie i eit lite fiskevær på øya Seiland utanfor Hammerfest. I Kårhamn bur det rundt førti mennesker. Båten kjem ein gang om dagen, og då opnar butikken på kaia.

Det regnar og det bles.

skal du bli her no då?

2009-07-16T02:28:00.003+02:00

Skal du bli her nu da, spør dei. Alle sammen spør om eg skal bli, om eg skal bli lenge, om eg trives, om eg bur her eller der.

No kan eg svara, tja, eg har no kjøpt eit hus. Har det fint.

Som åpenbart er rett svar.

Før svarte eg noe sånt som, tja, eg e no her no. Har det fint.

For det duger ikkje. Folk vil ha uforbehalden lovnad om at du skal løpa lina ut i Vadsø, før dei gidd å kasta vekk meira tid på deg. Av ein eller annan grunn er det unaturlig å flytta på seg her.
Men svaret mitt er jo det samme no som før. At eg e jo her no.

Det at eg har kjøpt noko som kostar litt peng og som sitte fast i bakken gir meg åpnebart litt meir pondus bak dei orda.

Vardøvær

2009-07-14T21:39:00.004+02:00

Når øya ligg som perle opp på et teppe blått
Og lodda går i stime og torsken biter godt
Og hele byen dufte av slog og fesk og tang
Og sultne måsa kløyve lufta med sin hese sang
Da e det vardøvær, da e det vardøvær
For ingensteds på jorda biter torsken slik som her

Da e det vardøvær, da e det vardøvær
For ingensteds på jorda kan det blåse slik som her

Men ka med tåko??? To meters sikt over domen i dag.

Om tre dagar er eg her.

Tur i tåka

2009-07-13T18:30:00.005+02:00

Snart skal vi ut og sykla, men se no på detta herre.

Pent men risky weather. Som tilværelsen ellers, og derfor ingen ting å frykta. Vi er både vanntette og i alle fall eg så fylt med kaka at eg ikkje vert blåst over ende.

Deilige dagen

2009-07-08T13:10:00.004+02:00

To siffer på gradestokken og den lysande kulo på himmelen er tilbake med ny kraft etter langtidssjukeleie. Is i kantino. Sommarfuglar i magen. Redaksjonssekretæren syng lågmælt frå Landstads reviderte i ope kontrolandskap.

Dagen blir fin.

Høy kølle

2009-07-02T20:55:00.004+02:00

Eller heiter det klubba?

Uansett, den her sporten/idretten/aktiviteten var ganske artig, men innmari vanskelig. Kald og. Ullundertøy i juli er not on.

Neste veka blir det bedre.

Fine utsikter

2009-06-30T13:12:00.004+02:00

Kort fortalt: vi får eit vindu mot fjorden.

KA VAR DET EG SØYT FOR?

Herfra blir det sol

2009-06-28T19:03:00.006+02:00

Tilråding: plukka blomar og setta dei i vatn

Fråråding: skriva Dn store romanen på eit tastatur der y og e ikkje virkar skikkelig

Ønskelista: Litteratursymposium og ny data

Dimmekalenderen tellar no 30 dagar att i noverande jobb. Etter det skal eg begynna å jobba som dagleg leiar på I galleri. Det blir både trist, rart og fint å flytta på seg. Men mest fint. Og det er jo ikkje så mange metrane (ikkje i luftlinja i alle fall), noe som gjør alt litt enklare.

Satan kor du drekk!

2009-06-25T17:33:00.004+02:00

Etter to år har eg tatt tilbake kontrollen over boden min. 424,50 rikare og innmari glad for at boksar har slått ut flasker som materiale for oppbevaring av øl.

Aleina på aften

2009-06-23T22:13:00.010+02:00

Heldigvis har eg eit kosedyr. Det hjelper på den lysaste natta i året.

Og no er den forbi.

drekk og le

2009-06-21T19:35:00.005+02:00

Eg elsker å væra i godt humør med god mat og gode mennesker og bli meir eller mindre snydens. Alkohol er noko av det beste som nokon sinne er påfunne, ved siden av mat og sex. Det er velværepyramiden sin det.

Rart med det at akkurat no sånn et par timar med lede seinare, så kunne eg godt tenkt meg at eg kanskje ikkje var akkurat fullt så ivrig på sjampisen i går.

...og ka lærer vi av detta?

Foto: Lars O. Haugen

Lange vegar

2009-06-19T22:52:00.007+02:00

Her er det meste langt unna. Du må kjøra dit. Lenge.

Eg trur du må lika vegen litt om du skal komma deg noen plass.

Vegen er mitt favorittsted, eller favorittstadie. Noe av det beste som finst er å vera på veg. Derfor skal eg laga vegkunst. Det gler eg meg til.

Også har eg blitt PRO på Flickr, som betyr at det blir meir fræs der framøve.

tåketankar om ein heim

2009-06-16T21:11:00.004+02:00

I dag er det tunge skyer over Vadsø, og flyene må gå ned i Vardø og passasjerane ta bussen. Så vanskelig er detta været.

Likevel har eg bestemt meg for å bli her oppe i det vanskelige været ei stund til. Prøva endå ei stund til. Har flytta på meg så mange ganger. Ikkje alltid fordi eg har hatt så veldig lyst. Ikkje alltid fordi eg har eit bedre opplegg eit anna sted. Den geografiske løysinga har alltid virka så fint på alt det ein vil vekk frå. Hiv alt over bord og brenn det opp og sitt ei stund i ei anna stova så ordnar det seg.

London leaving party.

Inntil den nye stovo er blitt lita klam som den eg reiste fra, og utsikten er blitt ein makkspist skog, og den store senga som var så god har fått ei sværa dump midt i etter ræva mi.

Men får eg det noe bedre i ein hybel i byen der det heilt sikkert spøker? I eit svært hus med kaldt golv der eg aldri lærar meg å skifta sikringar?

Derfor skal eg vera litt sta. Vanskelige Vadsø it is for all overskuelig framtid.

Lika fullt: Hvis eg skal bli her kan eg ikkje bli her.

Detta er altså ein rubrikkannonse for sjelefred i form av bustad som går under Ønskes leideid (med utsikt til havtåka og mulighet for pelsdyrhold). Sjøl om eg enno har mulighet for gratis annonse i Finnmarken, avstår eg inntil eg klarer å formulera ein tekst som ikkje er fullstendig fruktkompott.

Ferien får ein kald slutt

2009-06-14T20:45:00.006+02:00

...alle gode ting må ta slutt, eller i alle fall bli til noe anna, så no har den fine ferien skrumpa frå heile tre herlige veker med sol, fri og late dagar til noen få timar heima på den iskalde hybelen min før eg skal på jobb igjen i måro. Sånn kan det altså gå, det vil si det gikk akkurat sånn som forventa.

Men eg har nytta tida godt. Produkt: fregner. Og mange fine minner.

Steinbiten kosar seg på Akvariet i Bergen.

Ingerid kosar seg på Hardanger hotell i Odda.

reisefølge

2009-06-10T00:00:00.006+02:00

i over to veker har eg og Lars vert kvarandre sitt reisefølge. Først til Dublin, så til Seim utanfor Bergen og no i Odda.

Min konklusjon er at eg likar å væra med folk som lar seg avfotografera med kål.

Tatt et valg

2009-05-23T09:54:00.006+02:00

Død og pine! No er det nok med at andre forteller meg ka eg skal gjøra. No gjør eg sånn som EG vil.

Derfor velger eg meg noe anna.

Vår på ordentlig

2009-05-21T16:12:00.004+02:00

Fine plassen, egentlig.

Tidligere grisebonde ble fødselshjelper i røykepause

2009-05-18T22:51:00.004+02:00

Sitt og kikkar på Ordlysten-bloggen og kjenne at eg har veldig lyst å nominera ein feiande flott tittel frå Finnmark til månadens tittel i mai, gjerne på høgde med Tidligere grisebonde ble fødselshjelper i røykepause. Men både FD, Sagat, Nordnytt og Finnmarken var skuffande tomme for artigheiter nett no.

Kanskje noen av dåkke har kandidatar frå nord?

Ellers er ego blitt med i Kulturnett Finnmark sitt kunstnarregister. Derfor er resolusjonen å praktisera meir kunst sånn at eg har livets rett.

Til sist: gårsdagens link fra eit høgtidsstemt Vadsø: Ordføraren set ned potteplanta.

Hurra!

2009-05-18T15:32:00.006+02:00

Ser ut som eg held på å mista både forkle og stakk, men ellers gikk det rett og slett heilt greit å bæra flagg. Smilar gjør eg og.

Foto: Anne-Cathrine Larsen

Fleire bilder på Flickr.

Søndag på ein prikk

2009-05-10T16:06:00.003+02:00

Konfirmasjon, nyfødde lam og fruktbløming. Dette er Hardanger nett no.

Brun snø, pissregn og mensen i vinkel. Dette er Finnmark nett no.

mai rai rai

2009-05-04T13:19:00.004+02:00

Fyll i bunad er nok stas. Og for første gang siden eg var 16 kan eg bruka bunad på nasjonaldagen.

I den anledning tenker eg som så: Det må jo vera lettare å gå på rakkadeis når ein har bunadsstøvlar???

Spesielt når dei er så hotte som dei her.

Er eg så populær som eg trur?

2009-05-01T17:19:00.004+02:00

Eg registrerer Gudlabadne på Bloggurat. Då skal eg visstnok se kor innmari mangen som kjem hit og kikkar i tide og utide.
Til og med putta meg på på kartet!

Oppdatering: det verkar ikkje. I alle fall ikkje med nokon hastighet å snakka om.